#### Artykuł 25
Zwiększenie udziału energii odnawialnej i redukcja intensywności
emisji gazów cieplarnianych w sektorze transportu

1. Każde państwo członkowskie nakłada na dostawców paliw
obowiązek zapewnienia, aby:
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 66

a) do sektora transportu dostarczano paliwa odnawialne i odnawialną
energię elektryczną w ilości, która doprowadzi do:

(i) wynoszącego co najmniej 29 % udziału energii ze źródeł odna­
wialnych w końcowym zużyciu energii w sektorze transportu do
2030 r.; lub

(ii) redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych o co
najmniej 14,5 % do 2030 r. w porównaniu z poziomem
bazowym określonym w art. 27 ust. 1 lit. b) zgodnie z orienta­
cyjną trajektorią określoną przez dane państwo członkowskie;

b) łączny udział zaawansowanych biopaliw i biogazu wyprodukowa­
nych z surowców wymienionych w załączniku IX część A oraz
paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego w energii dostar­
czonej do sektora transportu wyniósł co najmniej 1 % w 2025 r.
i 5,5 % w 2030 r., w tym udział paliw odnawialnych pochodzenia
niebiologicznego wyniósł co najmniej 1 punkt procentowy w 2030 r.

Zachęca się państwa członkowskie do ustanowienia zróżnicowanych
celów w odniesieniu do zaawansowanych biopaliw i biogazu produko­
wanych z surowców wymienionych w załączniku IX część A oraz paliw
odnawialnych pochodzenia niebiologicznego na poziomie krajowym,
aby wypełnić obowiązek określony w akapicie pierwszym lit. b) niniej­
szego ustępu w taki sposób, aby promować rozwój obu paliw i rozsze­
rzać ich stosowanie.

Państwa członkowskie posiadające porty morskie dążą do tego, aby od
2030 r. udział paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego
w całkowitej ilości energii dostarczanej do sektora transportu morskiego
wynosił co najmniej 1,2 %.

W przedkładanych zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) 2018/1999
zintegrowanych krajowych sprawozdaniach z postępów w dziedzinie
energii i klimatu państwa członkowskie zawierają informacje na temat
udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii
w sektorze transportu, w tym również w sektorze transportu morskiego,
a także na temat osiągniętej przez nie redukcji intensywności emisji
gazów cieplarnianych.

Jeżeli wykaz surowców określony w części A załącznika IX zostanie
zmieniony zgodnie z art. 28 ust. 6, państwa członkowskie mogą odpo­
wiednio zwiększyć minimalny udział zaawansowanych biopaliw
i biogazu wytworzonych z tych surowców w energii dostarczanej do
sektora transportowego.

2. Aby obliczyć cele, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a),
oraz udziały, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. b), państwa
członkowskie:

a) uwzględniają paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego
również wtedy, gdy są one stosowane jako produkt pośredni
w produkcji:

(i) konwencjonalnych paliw transportowych; lub

(ii) biopaliw, pod warunkiem że redukcja emisji gazów cieplarnia­
nych osiągnięta dzięki wykorzystaniu paliw odnawialnych
pochodzenia niebiologicznego nie jest zaliczana podczas obli­
czania ograniczenia emisji gazów cieplarnianych wynikającego
z wykorzystania tych biopaliw;
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 67

b) mogą uwzględniać biogaz wprowadzany do krajowej infrastruktury
przesyłu i dystrybucji gazu.

3. Do celu obliczenia celów określonych w ust. 1 akapit pierwszy
lit. a), państwa członkowskie mogą uwzględniać pochodzące z recy­
klingu paliwa węglowe.

Nakładając zobowiązanie na dostawców paliwa, państwa członkowskie
mogą:

a) zwolnić dostawców paliw dostarczających energię elektryczną lub
paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego – w odniesieniu
do tych paliw – z wymogu osiągnięcia minimalnego udziału zaawan­
sowanych biopaliw i biogazu wyprodukowanych z surowców
wymienionych w załączniku IX część A;

b) nałożyć obowiązek za pomocą środków ukierunkowanych na ilości,
wartość energetyczną lub emisje gazów cieplarnianych;

c) rozróżniać między różnymi nośnikami energii;

d) rozróżniać między sektorem transportu morskiego a innymi
sektorami.

4. Państwa członkowskie ustanawiają mechanizm umożliwiający
dostawcom paliwa na ich terytorium wymianę jednostek z tytułu dostar­
czania energii odnawialnej do sektora transportu. Podmioty gospo­
darcze, które dostarczają odnawialną energię elektryczną do pojazdów
elektrycznych za pośrednictwem publicznych punktów ładowania, otrzy­
mują jednostki emisji niezależnie od tego, czy podmioty te podlegają
obowiązkowi nałożonemu przez państwo członkowskie na dostawców
paliwa, i mogą sprzedawać te jednostki dostawcom paliwa, którym
zezwala się na wykorzystanie jednostek do wypełnienia obowiązku
określonego w ust. 1 akapit pierwszy. Państwa członkowskie mogą
włączyć prywatne punkty ładowania do tego mechanizmu, jeżeli
można wykazać, że energia elektryczna ze źródeł odnawialnych dostar­
czana do tych prywatnych punktów ładowania jest dostarczana
wyłącznie na potrzeby pojazdów elektrycznych.

#### Artykuł 26
Zasady szczególne w odniesieniu do biopaliw, biopłynów i paliw
z biomasy wyprodukowanych z roślin spożywczych i pastewnych

1. Do obliczania końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odna­
wialnych w danym państwie członkowskim, o którym to zużyciu mowa
w art. 7, oraz minimalnego udziału energii odnawialnej i celu dotyczą­
cego redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych, o którym
mowa w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), udział biopaliw
i biopłynów, jak również paliw z biomasy zużywanych w transporcie
– jeśli są one produkowane z roślin spożywczych i pastewnych – nie
może w tym państwie członkowskim przekraczać o więcej niż o 1 punkt
procentowy udziału takich paliw w końcowym zużyciu energii
w sektorze transportu w 2020 r., a maksymalnie może to być 7 %
końcowego zużycia energii w sektorze transportu w tym państwie
członkowskim.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 68

W przypadku gdy udział ten wynosi poniżej 1 % w jednym z państw
członkowskich, udział ten można zwiększyć do maksymalnie 2 %
końcowego zużycia energii w sektorach transportu drogowego i kolejo­
wego.

Państwa członkowskie mogą ustanowić niższy limit i wprowadzić,
do celów art. 29 ust. 1, rozróżnienie między różnymi biopaliwami,
biopłynami i paliwami z biomasy produkowanymi z roślin spożywczych
i pastewnych, uwzględniając najlepsze dostępne dowody dotyczące
wpływu na pośrednią zmianę użytkowania gruntów. Państwa członkow­
skie mogą na przykład ustanowić niższy limit w odniesieniu do udziału
biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy produkowanych z roślin
oleistych.

W przypadku gdy udział biopaliw i biopłynów, jak również paliw
z biomasy zużywanych w transporcie, wyprodukowanych z roślin
spożywczych i pastewnych w danym państwie członkowskim jest ogra­
niczony do poziomu poniżej 7 % lub gdy państwo członkowskie posta­
nowi dalej ograniczyć ten udział, może ono odpowiednio obniżyć mini­
malny udział energii ze źródeł odnawialnych lub cel redukcji intensyw­
ności emisji gazów cieplarnianych, o którym mowa w art. 25 ust. 1
akapit pierwszy lit. a), uwzględniając wkład, jaki te paliwa wniosłyby
w zakresie minimalnego udziału energii ze źródeł odnawialnych lub
w ograniczenie emisji gazów cieplarnianych. W związku z celem
redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych państwa członkow­
skie uznają, że paliwa te ograniczają emisje gazów cieplarnianych
o 50 %.

2. Do obliczenia końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odna­
wialnych w danym państwie członkowskim, o którym mowa w art. 7,
oraz minimalnego udziału energii ze źródeł odnawialnych i celu
redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych, o którym mowa
w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), udział biopaliw, biopłynów
lub paliw z biomasy o wysokim ryzyku spowodowania pośredniej
zmiany użytkowania gruntów wyprodukowanych z roślin spożywczych
i pastewnych, w przypadku których zaobserwowano znaczącą ekspansję
obszaru produkcji na tereny zasobne w pierwiastek węgla, nie może
przekraczać poziomu zużycia takich paliw w tym państwie członkow­
skim w 2019 r., o ile nie zostały one certyfikowane jako biopaliwa,
biopłyny lub paliwa z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośred­
niej zmiany użytkowania gruntów zgodnie z niniejszym ustępem.

Od dnia 31 grudnia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. limit podlega
stopniowemu obniżaniu do poziomu 0 %.

Do dnia 1 lutego 2019 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europej­
skiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stanu światowej ekspansji
produkcji odnośnych roślin spożywczych i pastewnych.

Do dnia 1 lutego 2019 r. Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie
z art. 35 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustanowienie
kryteriów certyfikacji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim
ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów oraz
określenie surowców o wysokim ryzyku spowodowania pośredniej
zmiany użytkowania gruntów, w przypadku których to surowców zaob­
serwowano znaczącą ekspansję obszaru produkcji na tereny zasobne
w pierwiastek węgla. Sprawozdanie to i towarzyszący mu akt delego­
wany muszą być oparte na najlepszych dostępnych danych naukowych.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 69

Do dnia 1 września 2023 r. Komisja na podstawie najlepszych dostęp­
nych danych naukowych dokonuje przeglądu kryteriów określonych
w akcie delegowanym, o którym mowa w akapicie czwartym niniej­
szego ustępu, i przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 35 w celu
zmiany, w stosownych przypadkach, takich kryteriów i w celu uzupeł­
nienia niniejszej dyrektywy poprzez określenie trajektorii stopniowego
zmniejszania wkładu na poczet ogólnego unijnego celu określonego
w art. 3 ust. 1 i minimalnego udziału energii ze źródeł odnawialnych
oraz celu dotyczącego redukcji intensywności emisji gazów cieplarnia­
nych, o którym mowa w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), wnoszo­
nego przez biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy o wysokim ryzyku
spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów wyproduko­
wane z surowców, w przypadku których zaobserwowano znaczącą
ekspansję obszaru produkcji na tereny zasobne w pierwiastek węgla.
Przegląd ten opiera się na zmienionej wersji sprawozdania dotyczącego
ekspansji surowców, przedłożonego zgodnie z akapitem trzecim niniej­
szego ustępu. W sprawozdaniu ocenia się w szczególności, czy należy
obniżyć próg maksymalnego udziału średniej rocznej ekspansji świato­
wego obszaru produkcji na tereny zasobne w pierwiastek węgla na
podstawie obiektywnych i naukowych kryteriów oraz z uwzględnieniem
celów i zobowiązań Unii w zakresie klimatu.

W stosownych przypadkach Komisja zmienia kryteria określone
w akcie delegowanym, o którym mowa w akapicie czwartym, w oparciu
o wyniki oceny, o której mowa w akapicie piątym. Komisja w dalszym
ciągu co trzy lata od przyjęcia aktu delegowanego, o którym mowa
w akapicie czwartym, dokonuje przeglądu danych stanowiących
podstawę tego aktu delegowanego. Komisja aktualizuje ten akt delego­
wany w razie potrzeby w świetle zmieniających się okoliczności
i najnowszych dostępnych dowodów naukowych.

#### Artykuł 27
Zasady obliczania w sektorze transportu w odniesieniu do paliw
odnawialnych pochodzenia niebiologicznego, niezależnie od ich
końcowego zastosowania

1. Do celu obliczania redukcji intensywności emisji gazów cieplar­
nianych, o której mowa w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt (ii),
stosuje się następujące zasady:

a) ograniczenie emisji gazów cieplarnianych oblicza się w następujący
sposób:

(i) w przypadku biopaliw i biogazu – przez pomnożenie ilości tych
paliw dostarczonych na potrzeby wszystkich rodzajów trans­
portu przez ograniczenie emisji gazów cieplarnianych wynika­
jące z wykorzystania tych paliw określone zgodnie z art. 31;

(ii) w przypadku paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicz­
nego i pochodzących z recyklingu paliw węglowych – przez
pomnożenie ilości tych paliw dostarczonych na potrzeby
wszystkich rodzajów transportu przez ograniczenie emisji
gazów cieplarnianych wynikające z wykorzystania tych paliw
określone zgodnie aktami delegowanym przyjętymi na
podstawie art. 29a ust. 3;

(iii) w przypadku odnawialnej energii elektrycznej – przez pomno­
żenie ilości odnawialnej energii elektrycznej dostarczanej na
potrzeby wszystkich rodzajów transportu przez wartość odpo­
wiednika kopalnego ECF (e) określoną w załączniku V;
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 70

b) poziom bazowy, o którym mowa w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy
lit. a) ppkt (ii), do 31 grudnia 2030 r. oblicza się poprzez pomno­
żenie ilości energii dostarczanej do sektora transportu przez wartość
odpowiednika kopalnego EF(t) określoną w załączniku V; od
1 stycznia 2031 r. poziom bazowy, o którym mowa w art. 25 ust. 1
akapit pierwszy lit. a) ppkt (ii), stanowi sumę:

(i) ilości paliw dostarczanej na potrzeby wszystkich rodzajów trans­
portu pomnożonej przez wartość odpowiednika kopalnego EF(t)
określoną w załączniku V;

(ii) ilości energii elektrycznej dostarczanej na potrzeby wszystkich
rodzajów transportu pomnożonej przez wartość odpowiednika
kopalnego ECF(e) określoną w załączniku V;

c) do celu obliczania odpowiednich ilości energii stosuje się następu­
jące zasady:

(i) do celu ustalenia ilości energii dostarczanej do sektora trans­
portu stosuje się wartości energetyczne paliw transportowych
określone w załączniku III;

(ii) do celu ustalenia wartości energetycznej paliw transportowych
niewymienionych w załączniku III państwa członkowskie
stosują odpowiednie normy europejskie w celu ustalania
wartości kalorycznych paliw, a w przypadku gdy nie przyjęto
w tym zakresie normy europejskiej, stosuje się odpowiednie
normy ISO;

(iii) ilość odnawialnej energii elektrycznej dostarczanej do sektora
transportu ustala się poprzez pomnożenie ilości energii elek­
trycznej dostarczanej do tego sektora przez średni udział odna­
wialnej energii elektrycznej dostarczanej na terytorium państwa
członkowskiego w dwóch poprzednich latach, chyba że energia
elektryczna jest uzyskana z bezpośredniego podłączenia do
instalacji wytwarzającej odnawialną energię elektryczną i dostar­
czana do sektora transportu, w którym to przypadku tę energię
elektryczną zalicza się w całości jako odnawialną oraz energia
elektryczna wytwarzana przez pojazd wykorzystujący energię
słoneczną i wykorzystywana przez ten pojazd może być zali­
czona w całości jako odnawialna energia elektryczna;

(iv) udział biopaliw i biogazu produkowanych z surowców wymie­
nionych w załączniku IX część B w wartości energetycznej
paliw i energii elektrycznej dostarczanych do sektora transportu
ogranicza się, z wyjątkiem Cypru i Malty, do 1,7 %;

d) redukcję intensywności emisji gazów cieplarnianych dzięki wyko­
rzystaniu energii odnawialnej ustala się poprzez podzielenie ograni­
czenia emisji gazów cieplarnianych wynikającego z wykorzystywania
biopaliw, biogazu, paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicz­
nego i odnawialnej energii elektrycznej dostarczanych na potrzeby
wszystkich rodzajów transportu przez poziom bazowy; państwa
członkowskie mogą uwzględniać pochodzące z recyklingu paliwa
węglowe.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 71

Państwa członkowskie mogą w uzasadnionych okolicznościach zwięk­
szyć limit, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. c) pkt (iv) niniej­
szego ustępu, uwzględniając dostępność surowca wymienionego
w załączniku IX część B. Każde takie zwiększenie zostaje zgłoszone
Komisji wraz z jego uzasadnieniem i podlega zatwierdzeniu przez
Komisję.

2. Do celów obliczania udziałów minimalnych, o których mowa
w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i) oraz lit. b), zastosowanie
mają następujące zasady:

a) do celu obliczenia mianownika, tj. ilości energii zużytej w sektorze
transportu, uwzględnia się wszystkie paliwa i całą energię elek­
tryczną dostarczone do sektora transportu;

b) do celu obliczenia licznika, tj. ilości energii ze źródeł odnawialnych
zużytej w sektorze transportu na potrzeby art. 25 ust. 1 akapit
pierwszy, wykorzystuje się wartość energetyczną wszystkich
rodzajów energii ze źródeł odnawialnych dostarczanych do wszyst­
kich rodzajów transportu, również do międzynarodowych bunkrów
morskich na terytorium każdego państwa członkowskiego; państwa
członkowskie mogą uwzględniać pochodzące z recyklingu paliwa
węglowe;

c) udział biopaliw i biogazu produkowanych z surowców wymienio­
nych w załączniku IX i paliw odnawialnych pochodzenia niebiolo­
gicznego uznaje się za dwukrotność ich wartości energetycznej;

d) udział odnawialnej energii elektrycznej uznaje się za czterokrotność
jej wartości energetycznej w przypadku dostarczania jej do pojazdów
drogowych, a w przypadku dostarczania jej do transportu kolejo­
wego można uznać, że udział odnawialnej energii elektrycznej to
jej wartość energetyczna pomnożona przez 1,5;

e) udział zaawansowanych biopaliw i biogazu wyprodukowanych
z surowców wymienionych w załączniku IX część A i dostarczanych
dla transportu lotniczego i morskiego jest 1,2 raza większy od ich
wartości energetycznej, a udział paliw odnawialnych pochodzenia
niebiologicznego dostarczanych w sektorach transportu lotniczego
i morskiego jest 1,5 raza większy od ich wartości energetycznej;

f) udział biopaliw i biogazu produkowanych z surowców wymienio­
nych w załączniku IX część B w wartości energetycznej paliw
i energii elektrycznej dostarczanych do sektora transportu ogranicza
się, z wyjątkiem Cypru i Malty, do 1,7 %;

g) do celu ustalenia ilości energii dostarczanej do sektora transportu
stosuje się wartości energetyczne paliw transportowych określone
w załączniku III;

h) do celu ustalenia wartości energetycznej paliw transportowych
niewymienionych w załączniku III państwa członkowskie stosują
odpowiednie normy europejskie w celu ustalania wartości kalorycz­
nych paliw, a w przypadku gdy nie przyjęto w tym zakresie normy
europejskiej, stosuje się odpowiednie normy ISO;
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 72

i) ilość odnawialnej energii elektrycznej dostarczanej do sektora trans­
portu ustala się poprzez pomnożenie ilości energii elektrycznej
dostarczanej do tego sektora przez średni udział odnawialnej energii
elektrycznej dostarczonej na terytorium państwa członkowskiego
w dwóch poprzednich latach, chyba że energia elektryczna uzyskana
z bezpośredniego podłączenia do instalacji wytwarzającej odna­
wialną energię elektryczną i dostarczana do sektora transportu,
w którym to przypadku tę energię elektryczną zalicza się w całości
jako odnawialną oraz energia elektryczna wytwarzana przez pojazd
wykorzystujący energię słoneczną i wykorzystywana przez ten
pojazd może być zaliczona w całości jako odnawialna energia
elektryczna.

Państwa członkowskie mogą w uzasadnionych okolicznościach zwięk­
szyć limit, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. f) niniejszego
ustępu, uwzględniając dostępność surowca wymienionego w załączniku
IX część B. Każde takie zwiększenie, wraz z uzasadnieniem, zostanie
przekazane Komisji oraz wymaga zatwierdzenia przez Komisję.

3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych
zgodnie z art. 35 w celu zmiany niniejszej dyrektywy poprzez dostoso­
wanie limitu udziału biopaliw i biogazu produkowanych z surowców
wymienionych w załączniku IX część B na podstawie oceny dostęp­
ności surowców. Limit ten wynosi co najmniej 1,7 %. Jeżeli Komisja
przyjmie taki akt delegowany, limit w nim określony ma również zasto­
sowanie do państw członkowskich, które uzyskały zgodę Komisji na
podwyższenie limitu zgodnie z ust. 1 akapit drugi lub ust. 2 akapit drugi
niniejszego artykułu po upływie pięcioletniego okresu przejściowego,
bez uszczerbku dla prawa państwa członkowskiego do wcześniejszego
stosowania tego nowego limitu. Państwa członkowskie mogą wystąpić
do Komisji o nową zgodę na zwiększenie limitu ustanowionego w akcie
delegowanym zgodnie z ust. 1 akapit drugi lub ust. 2 niniejszego arty­
kułu.

4. Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 35 aktów
delegowanych w celu zmiany niniejszej dyrektywy poprzez dostoso­
wanie paliw transportowych i ich wartości energetycznej określonych
w załączniku III zgodnie z postępem naukowo-technicznym.

5. Do celów obliczeń, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy
lit. b) i ust. 2 akapit pierwszy lit. a), ilość energii dostarczanej do
sektora transportu morskiego uznaje się za nie większą niż 13 % końco­
wego zużycia energii brutto tego państwa członkowskiego. W przypadku
Cypru i Malty uważa się, że ilość energii zużytej w sektorze transportu
morskiego nie przekracza 5 % końcowego zużycia energii brutto przez
te państwa członkowskie. Niniejszy ustęp ma zastosowanie do dnia
31 grudnia 2030 r.

6. Jeżeli energia elektryczna jest wykorzystywana do produkcji paliw
odnawialnych pochodzenia niebiologicznego bezpośrednio albo do
produkcji produktów pośrednich, w celu ustalenia udziału energii odna­
wialnej wykorzystuje się średni udział energii elektrycznej z odnawial­
nych źródeł w państwie produkcji, według pomiarów z dwóch lat
poprzedzających rok, którego dotyczy obliczenie.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 73

Energia elektryczna uzyskana z bezpośredniego podłączenia do insta­
lacji wytwarzającej odnawialną energię elektryczną może być jednak
w całości zaliczana jako odnawialna energia elektryczna, jeżeli jest
zużywana do celów produkcji paliw odnawialnych pochodzenia niebio­
logicznego, pod warunkiem że taka instalacja:

a) rozpoczyna działanie później niż instalacja produkująca paliwa odna­
wialne pochodzenia niebiologicznego lub w tym samym czasie; oraz

b) nie jest podłączona do sieci lub jest podłączona do sieci, ale można
udowodnić, że dana energia elektryczna została dostarczona bez
pobierania energii elektrycznej z sieci.

Energia elektryczna, która została pobrana z sieci, może być zaliczona
w całości jako odnawialna energia elektryczna, jeżeli jest ona produko­
wana wyłącznie ze źródeł odnawialnych i wykazano pochodzenie ze
źródeł odnawialnych oraz spełnienie innych odpowiednich kryteriów,
przy czym należy zapewnić, że o stwierdzenie pochodzenia tej energii
elektrycznej ze źródeł odnawialnych zalicza się tylko raz i tylko
w jednym sektorze będącym odbiorcą końcowym.

Do dnia 31 grudnia 2021 r. Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie
z art. 35 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustanowienie
unijnej metodyki określającej szczegółowe zasady, według których
podmioty gospodarcze mają spełniać wymogi określone w akapicie
drugim i trzecim niniejszego ustępu.

Do dnia 1 lipca 2028 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europej­
skiemu i Radzie sprawozdanie oceniające wpływ unijnej metodyki okre­
ślonej zgodnie z akapitem czwartym, w tym wpływ dodatkowości oraz
korelacji czasowej i geograficznej na koszty produkcji, ograniczenie
emisji gazów cieplarnianych i system energetyczny.

W tym sprawozdaniu Komisji ocenia się w szczególności wpływ na
dostępność i przystępność cenową paliw odnawialnych pochodzenia
niebiologicznego dla sektorów przemysłu i transportu oraz na zdolność
Unii do osiągnięcia celów dotyczących paliw odnawialnych pocho­
dzenia niebiologicznego, z uwzględnieniem unijnej strategii dotyczącej
wodoru importowanego i krajowego zgodnie z art. 22a, przy jedno­
czesnym ograniczeniu do minimum wzrostu emisji gazów cieplarnia­
nych w sektorze energii elektrycznej i w ogólnym systemie energe­
tycznym. Jeżeli w sprawozdaniu tym stwierdzi się, że wymogi nie są
wystarczające do zapewnienia wystarczającej dostępności i przystępności
cenowej paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego dla
sektorów przemysłu i transportu oraz nie przyczyniają się znacząco do
ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, integracji systemu energe­
tycznego i osiągnięcia celów Unii w zakresie paliw odnawialnych
pochodzenia niebiologicznego wyznaczonych na 2030 r., Komisja doko­
nuje przeglądu unijnej metodyki i w stosownych przypadkach przyjmuje
akt delegowany zgodnie z art. 35 w celu zmiany tej metodyki, doko­
nując niezbędnego dostosowania kryteriów określonych w akapicie
drugim i trzecim niniejszego ustępu, aby ułatwić rozwój przemysłu
wodorowego.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 74

#### Artykuł 28
Inne postanowienia dotyczące energii odnawialnej w sektorze
transportu

1. W celu zminimalizowania ryzyka, że pojedyncze partie surowców
będą zaliczane więcej niż jednej raz w Unii, państwa członkowskie
i Komisja zacieśniają współpracę pomiędzy krajowymi systemami
oraz między krajowymi systemami a dobrowolnymi systemami i wery­
fikatorami utworzonymi na podstawie art. 30, obejmującą w stosownych
przypadkach wymianę danych. W przypadku gdy właściwy organ
jednego z państw członkowskich podejrzewa lub stwierdzi nadużycie,
informuje o tym w stosownych przypadkach pozostałe państwa człon­
kowskie.

__________

5. Do dnia 30 czerwca 2024 r. Komisja przyjmuje akty delegowane
zgodnie z art. 35 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez
określenie metodyki wyznaczania udziału biopaliwa oraz biogazu dla
transportu będących produktem przetwarzania we wspólnym procesie
biomasy i paliw kopalnych.

6. Do dnia 25 czerwca 2019 r., a następnie co dwa lata, Komisja
dokonuje przeglądu wykazów surowców określonych w załączniku IX
części A i B w celu dodania surowców, zgodnie z zasadami określo­
nymi w akapicie trzecim.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych
zgodnie z art. 35 w celu zmiany wykazów surowców określonych
w załączniku IX w części A i B, wyłącznie poprzez dodawanie pozycji
do tych wykazów, a nie ich usuwanie. Surowce, które mogą być prze­
twarzane wyłącznie w technologiach zaawansowanych, dodaje się
do załącznika IX część A. Surowce, które mogą zostać przetworzone
na biopaliwa lub biogaz dla transportu w technologiach rozwiniętych,
dodaje się do załącznika IX część B.

Takie akty delegowane muszą być oparte na analizie potencjału danego
surowca jako materiału do produkcji biopaliw lub biogazu dla trans­
portu, z uwzględnieniem:

a) zasad gospodarki o obiegu zamkniętym i hierarchii postępowania
z odpadami ustanowionej w dyrektywie 2008/98/WE;

b) unijnych kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w art. 29
ust. 2–7;

c) konieczności unikania istotnych zakłóceń na rynkach produktów
(ubocznych), odpadów lub pozostałości;

d) potencjału znacznego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych
w porównaniu z paliwami kopalnymi na podstawie oceny emisji
w cyklu życia;

e) konieczności unikania negatywnego wpływu na środowisko i bioróż­
norodność; oraz

f) konieczności unikania tworzenia dodatkowego popytu na grunty.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 75

7. Do dnia 31 grudnia 2025 r., w kontekście odbywającej się co dwa
lata oceny postępów dokonanych na podstawie rozporzą­
dzenia (UE) 2018/1999, Komisja ocenia, czy obowiązek dotyczący
zaawansowanych biopaliw i biogazu produkowanych z surowców
wymienionych w części A załącznika IX do niniejszej dyrektywy, okre­
ślony w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) niniejszej dyrektywy, służy
skutecznemu pobudzeniu innowacji i zapewnia obniżenie emisji gazów
cieplarnianych w sektorze transportu. Komisja analizuje w tej ocenie,
czy stosowanie niniejszego artykułu pozwala skutecznie unikać podwój­
nego liczenia energii odnawialnej.

W stosownych przypadkach Komisja przedkłada wniosek dotyczący
zmiany obowiązku dotyczącego zaawansowanych biopaliw i biogazu
produkowanych z surowców wymienionych w części A załącznika
IX, określonego w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy lit. b).

#### Artykuł 29
Kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów
cieplarnianych w odniesieniu do biopaliw, biopłynów i paliw
z biomasy

1. Energię z biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy uwzględnia się
do celów, o których mowa w lit. a), b) i c) niniejszego akapitu, tylko
wtedy, gdy spełniają one kryteria zrównoważonego rozwoju oraz
kryteria ograniczania emisji gazów cieplarnianych określone w ust. 2–7
i 10:

a) wkład w udziały energii odnawialnej państw członkowskich oraz
cele określone w art. 3 ust. 1, art. 15a ust. 1, art. 22a ust. 1, art. 23
ust. 1, art. 24 ust. 4 oraz art. 25 ust. 1;

b) kontrola spełnienia obowiązku stosowania energii odnawialnej,
w tym obowiązku określonego w art. 25;

c) kwalifikowalność do wsparcia finansowego wykorzystania biopaliw,
biopłynów i paliw z biomasy.

Aby jednak biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy wyprodukowane
z odpadów i pozostałości innych niż pozostałości pochodzące
z rolnictwa, akwakultury, rybołówstwa i leśnictwa były uwzględniane
do celów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), b) i c) niniej­
szego ustępu, muszą spełniać jedynie kryteria ograniczania emisji gazów
cieplarnianych określone w ust. 10. W przypadku wykorzystywania
odpadów zmieszanych państwa członkowskie mogą zobowiązać opera­
torów do stosowania systemów sortowania odpadów zmieszanych,
mających na celu usuwanie materiałów kopalnych. Niniejszy akapit
stosuje się również do odpadów i pozostałości, które, zanim zostaną
przetworzone w biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy, najpierw są
przetwarzane w produkt.

Energia elektryczna, ciepło i chłód wyprodukowane z odpadów miej­
skich nie podlegają kryteriom ograniczania emisji gazów cieplarnianych
określonym w ust. 10.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 76

Paliwa z biomasy spełniają kryteria zrównoważonego rozwoju i ograni­
czania emisji gazów cieplarnianych określone w ust. 2–7 i 10, jeżeli są
stosowane:

a) w przypadku stałych paliw z biomasy – w instalacjach produkują­
cych energię elektryczną, ciepło i chłód o całkowitej nominalnej
mocy cieplnej wynoszącej co najmniej 7,5 MW;

b) w przypadku gazowych paliw z biomasy – w instalacjach produku­
jących energię elektryczną, ciepło i chłód o całkowitej nominalnej
mocy cieplnej wynoszącej co najmniej 2 MW;

c) w przypadku instalacji produkujących gazowe paliwa z biomasy
o następującym średnim natężeniu przepływu biometanu:

(i) powyżej 200 m3 ekwiwalentu metanu/h mierzonego w standardo­
wych warunkach temperatury i ciśnienia, mianowicie
0 °C i ciśnienie atmosferyczne na poziomie 1 bar;

(ii) jeżeli biogaz stanowi mieszaninę metanu z innym gazem
niepalnym, natężenie przepływu metanu uzyskuje się po przeli­
czeniu progu określonego w ppkt (i) proporcjonalnie do objęto­
ściowego udziału metanu w mieszaninie.

Państwa członkowskie mogą stosować kryteria zrównoważonego
rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych do instalacji
o niższej całkowitej nominalnej mocy cieplnej lub niższym natężeniu
przepływu biometanu.

Kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplar­
nianych określone w ust. 2–7 i 10 mają zastosowanie bez względu
na geograficzne pochodzenie biomasy.

2. Biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy wyprodukowane
z odpadów i pozostałości niepochodzących z leśnictwa, lecz z gruntów
rolnych, bierze się pod uwagę do celów, o których mowa w ust. 1
akapit pierwszy lit. a), b) i c), tylko wówczas, gdy podmioty lub organy
krajowe ustanowiły plany monitorowania lub zarządzania w celu zajęcia
się kwestią wpływu na jakość gleby i zasoby pierwiastka węgla
w glebie. Informacje na temat sposobu monitorowania tego wpływu
i zarządzania nim przekazuje się na podstawie art. 30 ust. 3.

3. Biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy produkowane z biomasy
rolniczej uwzględnione dla celów, o których mowa w ust. 1 akapit
pierwszy lit. a), b) i c), nie pochodzą z surowców uzyskanych z terenów
o wysokiej wartości bioróżnorodności, czyli terenów, które w styczniu
2008 r. lub później posiadały następujący status, niezależnie od tego,
czy posiadają go nadal:

a) lasy pierwotne i inne zalesione grunty, czyli lasy i inne zalesione
grunty z gatunkami rodzimymi, gdzie nie istnieją wyraźnie widoczne
ślady działalności człowieka, a procesy ekologiczne nie zostały
w istotny sposób zaburzone; oraz starodrzewy zgodnie z definicją
obowiązującą w kraju, w którym znajduje się las;
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 77

b) lasy i inne zalesione grunty o wysokiej różnorodności biologicznej,
charakteryzujące się obfitością gatunków i niezdegradowane oraz
takie, które zostały przez odpowiedni właściwy organ uznane za
mające wysoką różnorodność biologiczną, chyba że przedstawiono
dowody, że produkcja tych surowców nie narusza tych celów
ochrony przyrody;

c) obszary wyznaczone:

(i) do celów ochrony przyrody na mocy prawa lub przez właściwy
organ, chyba że przedstawiono dowody, że produkcja tych
surowców nie narusza tych celów ochrony przyrody; lub

(ii) do celów ochrony rzadkich, zagrożonych lub poważnie zagrożo­
nych ekosystemów lub gatunków, uznawanych za takie na mocy
umów międzynarodowych lub zawartych w wykazach sporzą­
dzanych przez organizacje międzyrządowe lub Międzynarodową
Unię Ochrony Przyrody, pod warunkiem uznania ich zgodnie
z art. 30 ust. 4 akapit pierwszy, chyba że przedstawiono
dowody, że produkcja tych surowców nie narusza tych celów
ochrony przyrody;

d) obszary trawiaste o wysokiej bioróżnorodności o powierzchni
powyżej jednego hektara, czyli:

(i) naturalne, czyli obszary trawiaste, które pozostaną obszarami
trawiastymi, jeśli nie dojdzie do interwencji człowieka i które
zachowują naturalny skład gatunkowy oraz cechy i procesy
ekologiczne; lub

(ii) nienaturalne, czyli obszary trawiaste, które przestaną być obsza­
rami trawiastymi w braku interwencji człowieka i które są
bogate gatunkowo i nie są zdegradowane oraz zostały zidenty­
fikowane przez odpowiedni właściwy organ jako obszary
o wysokiej bioróżnorodności, chyba że udowodnione zostanie,
iż zbiory surowców są konieczne, aby zachować ich status
obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności; lub

e) wrzosowiska.

Jeżeli warunki określone w ust. 6 lit. a) ppkt (vi) i (vii) nie są spełnione,
akapit pierwszy niniejszego ustępu, z wyjątkiem lit. c), ma również
zastosowanie do biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy produkowa­
nych z biomasy leśnej.

Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające dalsze
kryteria, według których określa się, które obszary trawiaste mają zostać
objęte zakresem stosowania akapitu pierwszego lit. d) niniejszego
ustępu. Owe akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 3.

4. Biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy produkowane z biomasy
rolniczej uwzględnione dla celów, o których mowa w ust. 1 akapit
pierwszy lit. a), b) i c), nie pochodzą z surowców uzyskanych z terenów
zasobnych w pierwiastek węgla, czyli terenów, które styczniu 2008 r.
posiadały jeden z następujących statusów, ale już go nie posiadają:

a) tereny podmokłe, czyli tereny pokryte lub nasączone wodą stale lub
przez znaczną część roku;
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 78

b) obszary stale zalesione, czyli obszary obejmujące więcej niż jeden ha
z drzewami o wysokości powyżej pięciu metrów i z pokryciem
powierzchni przez korony drzew powyżej 30 %, lub drzewami,
mogącymi osiągnąć te progi in situ;

c) obszary obejmujące więcej niż jeden ha z drzewami o wysokości
powyżej pięciu metrów i z pokryciem powierzchni przez korony
drzew pomiędzy 10 % a 30 %, lub drzewami, mogącymi osiągnąć
te progi in situ, chyba że przedstawiono dowody, że obszar przed
i po przekształceniu ma taką ilość pierwiastka węgla, że przy zasto­
sowaniu metodyki określonej w załączniku V część C byłyby speł­
nione warunki określone w ust. 10 niniejszego artykułu.

Niniejszy ustęp nie ma zastosowania, jeżeli w czasie pozyskania
surowców teren posiadał ten sam status co w styczniu 2008 r.

Jeżeli warunki określone w ust. 6 lit. a) ppkt (vi) i (vii) nie są spełnione,
akapit pierwszy niniejszego ustępu, z wyjątkiem lit. b) i c), i akapit
drugi niniejszego ustępu mają również zastosowanie do biopaliw,
biopłynów i paliw z biomasy produkowanych z biomasy leśnej.

5. Biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy wyprodukowanych
z biomasy rolniczej uwzględnianych dla celów, o których mowa w ust. 1
akapit pierwszy lit. a), b) i c), nie wytwarza się z surowców pozyska­
nych z terenów, które były torfowiskami w styczniu 2008 r., chyba że
przedstawiono dowody, że przy uprawie i pozyskiwaniu tych surowców
nie stosowano melioracji uprzednio niemeliorowanych gleb. Jeżeli
warunki określone w ust. 6 lit. a) ppkt (vi) i (vii) nie są spełnione,
ustęp ten ma również zastosowanie do biopaliw, biopłynów i paliw
z biomasy produkowanych z biomasy leśnej.

6. Biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy produkowane z biomasy
leśnej uwzględnione do celów, o których mowa w ust. 1 akapit
pierwszy lit. a), b) i c), spełniają następujące kryteria dotyczące zmini­
malizowania ryzyka użycia paliwa produkowanego z biomasy leśnej
pochodzącej z produkcji niespełniającej kryteriów zrównoważonego
rozwoju:

a) państwo, w którym biomasa leśna została pozyskana, posiada
krajowe lub regionalne przepisy obowiązujące w dziedzinie pozyski­
wania biomasy, a także systemy monitorowania i egzekwowania
istniejących przepisów zapewniających:

(i) legalność operacji pozyskiwania;

(ii) regenerację lasu na obszarach, z których pozyskiwano biomasę;

(iii) ochronę obszarów wyznaczonych do celów ochrony przyrody
na mocy prawa międzynarodowego lub krajowego lub przez
właściwy organ, w tym terenów podmokłych, obszarów trawia­
stych, wrzosowisk i torfowisk, z myślą o ochronie różnorod­
ności biologicznej i zapobieganiu niszczeniu siedlisk;
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 79

(iv) że pozyskiwanie biomasy odbywa się z uwzględnieniem zacho­
wania jakości gleby i różnorodności biologicznej zgodnie
z zasadami zrównoważonej gospodarki leśnej w celu zapobie­
gania niekorzystnym skutkom w sposób pozwalający uniknąć
pozyskiwania pniaków i korzeni, degradacji lasów pierwotnych
i starych drzewostanów zgodnie z definicją obowiązującą
w kraju, w którym znajduje się las, lub przekształcania tych
lasów w plantacje leśne, lub pozyskiwania na glebach wrażli­
wych; że pozyskiwanie jest prowadzone zgodnie z maksymal­
nymi progami zrębu zupełnego zgodnie z definicją obowiązu­
jącą w kraju, którym znajduje się las, oraz z odpowiednimi dla
danego miejsca i w danych uwarunkowaniach ekologicznymi
progami pozyskiwania drewna posuszowego; oraz, że pozyski­
wanie jest prowadzone zgodnie z wymogami dotyczącymi
wykorzystywania systemów pozyskiwania drewna, które mini­
malizują niekorzystny wpływ na jakość gleby, w tym zagęsz­
czanie gleby, oraz na cechy różnorodności biologicznej i sied­
liska;

(v) że pozyskiwanie utrzymuje lub poprawia długoterminową zdol­
ność produkcyjną lasu;

(vi) że lasy, w których pozyskuje się biomasę leśną, nie pochodzą
z terenów o statusie, o którym mowa odpowiednio w ust. 3
lit. a), b), d) i e), ust. 4 lit. a) i ust. 5, na tych samych warun­
kach określania statusu gruntów określonych w tych ustępach;
oraz

(vii) że instalacje produkujące biopaliwa, biopłyny i paliwa
z biomasy leśnej wydają poświadczenie wiarygodności, poparte
procesami wewnętrznymi na poziomie przedsiębiorstwa, do
celów audytów przeprowadzanych zgodnie z art. 30 ust. 3
oraz że biomasa leśna nie pochodzi z gruntów, o których
mowa w ppkt (vi) niniejszego akapitu.

b) jeżeli dowody, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, nie są
dostępne, biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy produkowane
z biomasy leśnej są uwzględniane do celów, o których mowa w ust. 1
akapit pierwszy lit. a), b) i c), o ile na poziomie leśnego obszaru
pozyskiwania istnieją systemy zarządzania zapewniające:

(i) legalność operacji pozyskiwania;

(ii) regenerację lasu na obszarach, z których pozyskiwano biomasę;

(iii) ochronę obszarów wyznaczonych prawem międzynarodowym
lub krajowym lub przez odpowiedni właściwy organ do celów
ochrony przyrody, w tym terenów podmokłych i trawiastych,
wrzosowisk i torfowisk, z myślą o ochronie różnorodności
biologicznej i zapobieganiu niszczeniu siedlisk, chyba że
zostaną przedstawione dowody, że pozyskiwanie danego
surowca nie narusza tych celów ochrony przyrody;
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 80

(iv) że pozyskiwanie biomasy odbywa się z uwzględnieniem zacho­
wania jakości gleby i różnorodności biologicznej zgodnie z zasa­
dami zrównoważonej gospodarki leśnej w celu zapobiegania
niekorzystnym skutkom w sposób pozwalający uniknąć pozy­
skiwania pniaków i korzeni, degradacji lasów pierwotnych
i starych drzewostanów zgodnie z definicją obowiązującą
w kraju, w którym znajduje się las, lub przekształcania tych
lasów w plantacje leśne, lub pozyskiwania na glebach wrażli­
wych; że pozyskiwanie jest prowadzone zgodnie z maksymal­
nymi progami zrębu zupełnego zgodnie z definicją obowiązu­
jącą w kraju, którym znajduje się las, oraz z odpowiednimi dla
danego miejsca i w danych uwarunkowaniach ekologicznymi
progami pozyskiwania drewna posuszowego; oraz, że pozyski­
wanie jest prowadzone zgodnie wymogami dotyczącymi wyko­
rzystywania systemów pozyskiwania drewna, które minimali­
zują wpływ na jakość gleby, w tym zagęszczanie gleby, oraz
na cechy różnorodności biologicznej i siedliska; oraz

(v) że pozyskiwanie utrzymuje lub poprawia długoterminową zdol­
ność produkcyjną lasu.

7. Biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy produkowane z biomasy
leśnej uwzględniane do celów, o których mowa w ust. 1 akapit
pierwszy lit. a), b) i c), spełniają następujące kryteria dotyczące użyt­
kowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (zwanych
dalej „LULUCF”):

a) państwo lub regionalna organizacja integracji gospodarczej pocho­
dzenia biomasy leśnej są stronami Porozumienia paryskiego oraz

(i) wniosły ustalony na szczeblu krajowym wkład (zwany dalej
„NDC”) do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych
w sprawie zmian klimatu (zwanej dalej „UNFCCC”), obejmu­
jący emisje i pochłanianie z rolnictwa, leśnictwa i użytkowania
gruntów, dzięki czemu zmiany w zasobach węgla powiązane
z pozyskiwaniem biomasy są zaliczane na poczet zobowiązania
danego państwa do redukcji lub ograniczenia emisji gazów
cieplarnianych zgodnego z NDC; albo

(ii) posiadają krajowe lub regionalne przepisy, zgodne z art. 5 Poro­
zumienia paryskiego, mające zastosowanie w obszarze pozyski­
wania w celu ochrony i zwiększenia zasobów węgla i pochła­
niaczy dwutlenku węgla oraz zapewniają dowody, że zgłoszone
emisje w sektorze LULUCF nie przewyższają pochłaniania;

b) jeżeli dowody, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, nie są
dostępne, biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy produkowane
z biomasy leśnej są uwzględniane do celów, o których mowa w ust. 1
akapit pierwszy lit. a), b) i c), o ile na poziomie leśnego obszaru
pozyskiwania istnieją systemy zarządzania, dzięki którym długoter­
minowo utrzymany lub wzmocniony jest poziom zasobów węgla
i pochłaniaczy dwutlenku w ekosystemach leśnych.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 81

7a. Produkcja biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy z krajowej
biomasy leśnej musi być spójna z zobowiązaniami i celami państw
członkowskich określonymi w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Euro­
pejskiego i Rady (UE) 2018/841 (1) oraz z politykami i środkami opisa­
nymi przez państwa członkowskie w swoich zintegrowanych krajowych
planach w dziedzinie energii i klimatu, przedłożonych zgodnie z art. 3
i 14 rozporządzenia (UE) 2018/1999.

7b. W ostatecznym zaktualizowanym zintegrowanym krajowym
planie w dziedzinie energii i klimatu, który ma zostać przedłożony do
30 czerwca 2024 r. zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia
(UE) 2018/1999, państwa członkowskie uwzględniają wszystkie z nastę­
pujących elementów:

a) ocenę krajowych dostaw biomasy leśnej dostępnej do celów energe­
tycznych w latach 2021–2030 zgodnie z kryteriami określonymi
w niniejszym artykule;

b) ocenę zgodności przewidywanego zużycia biomasy leśnej do
produkcji energii z celami i budżetami państw członkowskich na
lata 2026–2030 ustanowionymi w art. 4 rozporządzenia (UE)
2018/841; oraz

c) opis krajowych środków i polityk zapewniających zgodność z tymi
celami i budżetami.

Państwa członkowskie informują Komisję o środkach i politykach,
o których mowa w akapicie pierwszym lit. c) niniejszego ustępu,
w swoich zintegrowanych krajowych sprawozdaniach z postępów
w dziedzinie energii i klimatu, składanych zgodnie z art. 17 rozporzą­
dzenia (UE) 2018/1999.

8. Do 31 stycznia 2021 r. Komisja przyjmuje akty wykonawcze
ustanawiające operacyjne wytyczne dotyczące dowodów do celów
wykazania zgodności z kryteriami określonymi w ust. 6 i 7 niniejszego
artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 3.

9. Do dnia 31 grudnia 2026 r. Komisja oceni na podstawie dostęp­
nych danych, czy kryteria określone w ust. 6 i 7 skutecznie minimali­
zują ryzyko wykorzystania biomasy leśnej pochodzącej z produkcji
niespełniającej kryteriów zrównoważonego rozwoju i spełniają kryteria
LULUCF.

W stosownych przypadkach Komisja przedstawi wniosek ustawodawczy
dotyczący zmiany kryteriów określonych w ust. 6 i 7 na okres po roku
2030.

10. Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych dzięki wykorzystaniu
biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy uwzględnionych dla celów,
o których mowa w ust. 1, wynosi:

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja
2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku
działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów
i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmienia­
jące rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. L 156
z 19.6.2018, s. 1).
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 82

a) co najmniej 50 % w przypadku biopaliw, biogazu zużywanego
w sektorze transportu i biopłynów produkowanych w instalacjach
będących w eksploatacji w dniu 5 października 2015 r. lub wcześ­
niej;

b) co najmniej 60 % w przypadku biopaliw, biogazu zużywanego
w sektorze transportu i biopłynów produkowanych w instalacjach
oddanych do eksploatacji w okresie od dnia 6 października 2015 r.
do dnia 31 grudnia 2020 r.;

c) co najmniej 65 % w przypadku biopaliw, biogazu zużywanego
w sektorze transportu i biopłynów produkowanych w instalacjach
oddanych do eksploatacji od dnia 1 stycznia 2021 r.;

d) co najmniej 80 % w przypadku energii elektrycznej, ciepła i chłodu
produkowanych z paliw z biomasy, wykorzystywanych w instala­
cjach oddanych do eksploatacji po dniu 20 listopada 2023 r.;

e) co najmniej 70 % do dnia 31 grudnia 2029 r. i co najmniej 80 % od
dnia 1 stycznia 2030 r. w przypadku energii elektrycznej, ciepła
i chłodu produkowanych z paliw z biomasy, wykorzystywanych
w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej wynoszącej
co najmniej 10 MW, oddanych do eksploatacji między dniem
1 stycznia 2021 r. a dniem 20 listopada 2023 r.;

f) co najmniej 70 %, póki instalacje nie osiągną 15 lat eksploatacji, i co
najmniej 80 % po przekroczeniu 15 lat eksploatacji w przypadku
energii elektrycznej, ciepła i chłodu produkowanych z gazowych
paliw z biomasy, wykorzystywanych w instalacjach o całkowitej
nominalnej mocy cieplnej równej 10 MW lub niższej, oddanych
do eksploatacji między dniem 1 stycznia 2021 r. a dniem 20 listopada
2023 r.;

g) co najmniej 80 % po przekroczeniu 15 lat eksploatacji, najwcześniej
od dnia 1 stycznia 2026 r., a najpóźniej od dnia 31 grudnia 2029 r.
w przypadku energii elektrycznej, ciepła i chłodu produkowanych
z paliw z biomasy, wykorzystywanych w instalacjach o całkowitej
nominalnej mocy cieplnej wynoszącej co najmniej 10 MW, odda­
nych do eksploatacji przed dniem 1 stycznia 2021 r.;

h) co najmniej 80 % po przekroczeniu 15 lat eksploatacji i najwcześniej
od dnia 1 stycznia 2026 r. w przypadku energii elektrycznej, ciepła
i chłodu produkowanych z gazowych paliw z biomasy, wykorzysty­
wanych w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej
równej 10 MW lub niższej, oddanych do eksploatacji przed dniem
1 stycznia 2021 r.

Instalację uznaje się za będącą w eksploatacji od momentu rozpoczęcia
fizycznej produkcji biopaliw, biogazu zużywanego w sektorze trans­
portu i biopłynów oraz od momentu rozpoczęcia fizycznej produkcji
ciepła i chłodu oraz energii elektrycznej z paliw z biomasy.

Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, które wynika z wykorzys­
tania biopaliw, biogazu zużywanego w sektorze transportu,
biopłynów oraz paliw z biomasy wykorzystywanych w instalacjach
produkujących ciepło, chłód i energię elektryczną, oblicza się zgodnie
z art. 31 ust. 1.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 83

11. Energię elektryczną z paliw z biomasy uwzględnia się do celów,
o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b) i c), jedynie wtedy,
gdy spełnia ona co najmniej jeden spośród następujących wymogów:

a) jest ona produkowana w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy
cieplnej poniżej 50 MW;

b) w przypadku instalacji o całkowitej nominalnej mocy cieplnej
między od 50 do 100 MW – jest ona produkowana przy zastoso­
waniu technologii wysokosprawnej kogeneracji lub – w przypadku
instalacji stricte elektrycznych –przy osiągnięciu poziomu spraw­
ności energetycznej powiązanego z najlepszymi dostępnymi techni­
kami (zwanymi dalej „BAT-AEEL”), zgodnie z definicją
zawartą w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 (1);

c) w przypadku instalacji o całkowitej nominalnej mocy cieplnej
powyżej 100 MW – jest ona produkowana przy zastosowaniu tech­
nologii wysokosprawnej kogeneracji lub – w przypadku instalacji
stricte elektrycznych –przy osiągnięciu poziomu sprawności elek­
trycznej netto wynoszącego co najmniej 36 %;

d) jest ona produkowana z zastosowaniem wychwytywania i składo­
wania CO2 z biomasy.

Do celów ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b) i c) niniejszego artykułu,
instalacje stricte elektryczne uwzględnia się jedynie pod warunkiem że
nie wykorzystują one paliw kopalnych jako paliwa głównego oraz
jedynie wtedy, gdy zgodnie z oceną przeprowadzoną zgodnie z art. 14
dyrektywy 2012/27/UE zastosowanie technologii wysokosprawnej koge­
neracji nie zapewnia potencjalnej opłacalności.

Do celów ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b) niniejszego artykułu
niniejszy ustęp ma zastosowanie tylko do instalacji oddanych
do eksploatacji lub przystosowanych do wykorzystywania paliw
z biomasy po dniu 25 grudnia 2021 r. Do celów ust. 1 akapit pierwszy
lit. c) niniejszego artykułu niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla
wsparcia udzielanego w ramach systemów wsparcia zgodnie z art. 4
zatwierdzonych do dnia 25 grudnia 2021 r.

Państwa członkowskie mogą stosować wymogi w zakresie efektywności
energetycznej, które są wyższe, niż te, o których mowa w akapicie
pierwszym niniejszego ustępu, do instalacji o niższej nominalnej
mocy cieplnej.

Akapit pierwszy nie ma zastosowania do energii elektrycznej z instalacji
będących przedmiotem szczególnego powiadomienia przekazanego
Komisji przez państwo członkowskie, wynikającego z należycie uzasad­
nionego zagrożenia dla bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej. Po
ocenie powiadomienia Komisja podejmuje decyzję z uwzględnieniem
elementów w nim zawartych.

(1) Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. usta­
nawiająca konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT)
w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrek­
tywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (Dz.U. L 212
z 17.8.2017, s. 1).
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 84

12. Do celów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b)
i c) niniejszego artykułu, i bez uszczerbku dla art. 25 i 26, państwa
członkowskie nie mogą odmawiać – z innych powodów dotyczących
zrównoważonego rozwoju – uwzględnienia biopaliw i biopłynów uzys­
kanych zgodnie z niniejszym artykułem. Niniejszy ustęp pozostaje bez
uszczerbku dla wsparcia publicznego udzielonego w ramach systemów
wsparcia zatwierdzonych przed dniem 24 grudnia 2018 r.

13. Do celów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. c) niniej­
szego artykułu, państwa członkowskie mogą na czas ograniczony wpro­
wadzić odstępstwo od kryteriów określonych w ust. 2–7 oraz ust. 10
i 11 niniejszego artykułu, przyjmując inne kryteria dla:

a) instalacji znajdujących się w regionach najbardziej oddalonych,
o których mowa w art. 349 TFUE, w zakresie, w jakim zakłady te
produkują energię elektryczną, ciepło lub chłód z paliw z biomasy
i biopłynów lub produkują biopaliwa; oraz

b) paliw z biomasy i biopłynów stosowanych w instalacjach, o których
mowa w lit. a) niniejszego akapitu, oraz biopaliw produkowanych
w tych instalacjach, niezależnie od miejsca pochodzenia tej biomasy,
pod warunkiem że kryteria takie są obiektywnie uzasadnione
z uwagi na fakt, że ich celem jest zapewnienie danemu regionowi
najbardziej oddalonemu dostępu do bezpiecznej i pewnej energii
oraz sprawnego przejścia do kryteriów ustanowionych w ust. 2–7
oraz ust. 10 i 11 niniejszego artykułu, a co za tym idzie – zachęcanie
do przejścia z paliw kopalnych na zrównoważone biopaliwa,
biopłyny i paliwa z biomasy.

Te inne kryteria, o których mowa w niniejszym ustępie, podlegają
obowiązkowi specjalnego powiadomienia Komisji przez dane państwo
członkowskie.

14. Do celów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b)
i c), państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria zrów­
noważonego rozwoju dla paliw z biomasy.

Do dnia 31 grudnia 2026 r. Komisja oceni wpływ takich dodatkowych
kryteriów na rynek wewnętrzny, a wraz z tą oceną, w razie koniecz­
ności, przedłoży wniosek dotyczący zapewnienia harmonizacji tych
wymogów.

15. Do dnia 31 grudnia 2030 r. można również uwzględniać energię
z biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy do celów, o których mowa
w ust. 1 pierwszy akapit lit. a), b) i c) niniejszego artykułu, jeżeli:

a) wsparcia udzielono przed dniem 20 listopada 2023 r. zgodnie z kryte­
riami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplar­
nianych, określone w art. 29 w wersji obowiązującej od dnia
29 września 2020 r.; oraz

b) wsparcia udzielono w formie wsparcia długoterminowego, w odnie­
sieniu do którego ustalono stałą kwotę na początku okresu wsparcia,
a także pod warunkiem że istnieje mechanizm korekty uniemożliwia­
jący nadmierną rekompensatę.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 85

#### Artykuł 29a
Kryteria ograniczenia emisji gazów cieplarnianych dotyczące paliw
odnawialnych pochodzenia niebiologicznego i pochodzących
z recyklingu paliw węglowych

1. Energię z paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego
zalicza się na poczet udziału państw członkowskich w energii odna­
wialnej oraz na poczet celów, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 15a
ust. 1, art. 22a ust. 1, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 4 i art. 25 ust. 1,
wyłącznie w przypadku, gdy ograniczenie emisji gazów cieplarnianych
wynikające z wykorzystywania tych paliw wynosi co najmniej 70 %.

2. Energię z pochodzących z recyklingu paliw węglowych można
zaliczyć na poczet celów, o których mowa w art. 25 ust. 1 akapit
pierwszy lit. a), wyłącznie w przypadku, gdy ograniczenie emisji
gazów cieplarnianych wynikające z wykorzystywania tych paliw wynosi
co najmniej 70 %.

3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych
zgodnie z art. 35 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez
określenie metodyki oceny ograniczenia emisji gazów cieplarnianych,
uzyskanego dzięki paliwom odnawialnym pochodzenia niebiologicz­
nego oraz pochodzącym z recyklingu paliwom węglowym. Metodyka
ta zapewnia, aby nie przyznawać jednostek za uniknięte emisje
dwutlenku węgla ze źródeł kopalnych, za którego wychwycenie przy­
znano już jednostki emisji na podstawie innych przepisów. Metodyka
obejmuje emisje gazów cieplarnianych w całym cyklu życia
i uwzględnia emisje pośrednie wynikające z przekierowania sztywnych
czynników produkcji, takich jak odpady wykorzystywane do produkcji
paliw węglowych pochodzących z recyklingu.

#### Artykuł 30
Weryfikacja zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju
i ograniczania emisji gazów cieplarnianych

1. W przypadku gdy paliwa odnawialne i pochodzące z recyklingu
paliwa węglowe mają zostać zaliczone na poczet celów, o których
mowa w art. 3 ust. 1, art. 15a ust. 1, art. 22a ust. 1, art. 23 ust. 1,
art. 24 ust. 4 i art. 25 ust. 1, państwa członkowskie wymagają, aby
podmioty gospodarcze wykazały – w drodze obowiązkowych, niezależ­
nych i przejrzystych audytów zgodnie z aktem wykonawczym przy­
jętym na mocy ust. 8 niniejszego artykułu – spełnienie kryteriów zrów­
noważonego rozwoju i ograniczanie emisji gazów cieplarnianych, okre­
ślonych w art. 29 ust. 2–7 i 10 oraz art. 29a ust. 1 i 2, w odniesieniu do
paliw odnawialnych i pochodzących z recyklingu paliw węglowych.
W tym celu państwa członkowskie wymagają od podmiotów gospodar­
czych stosowania systemu bilansu masy, który:

a) umożliwia mieszanie – np. w kontenerze, w zakładzie przetwórczym
lub logistycznym, w infrastrukturze lub obiekcie do przesyłu lub
dystrybucji – partii surowców lub paliw o różnych właściwo­
ściach pod względem zrównoważonego rozwoju i ograniczania
emisji gazów cieplarnianych;

b) dopuszcza mieszanie partii surowców o różnej wartości energe­
tycznej w celu dalszego przetworzenia, pod warunkiem że wielkość
partii jest dostosowana do ich wartości energetycznej;
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 86

c) wymaga, aby informacje na temat właściwości dotyczących zrówno­
ważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych,
a także wielkości partii, o których mowa w lit. a), pozostały przy­
pisane mieszance; oraz

d) stanowi, że suma wszystkich partii wycofanych z mieszanki jest
opisana jako posiadająca te same właściwości dotyczące zrównowa­
żonego rozwoju i w takich samych ilościach jak suma wszystkich
partii dodanych do mieszanki oraz zawiera wymóg, aby bilans ten
został uzyskany w odpowiednim czasie.

System bilansu masy zapewnia, by każda dostawa była zaliczana tylko
raz w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b) lub c), do celów obliczenia
końcowego zużycia brutto energii ze źródeł odnawialnych oraz zawiera
informacje, czy na rzecz produkcji danej dostawy udzielono wsparcia
oraz, jeżeli tak, jaki jest rodzaj systemu wsparcia.

2. W przypadku gdy partia jest przetwarzana, informacje o właściwo­
ściach partii pod względem zrównoważonego rozwoju i ograniczania
emisji gazów cieplarnianych koryguje się i przypisuje produktowi
według następujących zasad:

a) jeżeli w procesie przetwarzania partii surowca powstaje tylko jeden
produkt, który jest przeznaczony do produkcji biopaliw, biopłynów
lub paliw z biomasy, paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicz­
nego lub pochodzących z recyklingu paliw węglowych wielkość
partii i powiązane wartości zrównoważonego rozwoju i ograniczenia
emisji gazów cieplarnianych koryguje się z zastosowaniem współ­
czynników przeliczeniowych odzwierciedlających stosunek masy
produktu przeznaczonego do takiej produkcji do masy surowca
wprowadzonego do procesu;

b) jeżeli w procesie przetwarzania partii surowca powstaje więcej niż
jeden produkt, który jest przeznaczony do produkcji biopaliw,
biopłynów lub paliw z biomasy, paliw odnawialnych pochodzenia
niebiologicznego lub pochodzących z recyklingu paliw węglowych,
do każdego produktu stosuje się oddzielny współczynnik przelicze­
niowy i osobny bilans masowy.

3. ►M2 Państwa członkowskie podejmują środki w celu zapew­
nienia, aby podmioty gospodarcze przedkładały wiarygodne informacje
dotyczące zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograni­
czania emisji gazów cieplarnianych ustanowionymi w art. 29 ust. 2–7
i 10 i art. 29a ust. 1 i 2 oraz aby podmioty gospodarcze udostępniały
odpowiednim państwom członkowskim, na ich wniosek, dane wyko­
rzystane do opracowania tych informacji. Państwa członkowskie wyma­
gają od podmiotów gospodarczych zapewnienia odpowiedniego stan­
dardu niezależnego audytu przedłożonych informacji oraz dostarczenia
dowodów dokonania tej czynności. W celu zachowania zgodności
z art. 29 ust. 3 lit. a), b), d) i e), art. 29 ust. 4 lit. a), art. 29 ust. 5,
art. 29 ust. 6 lit. a) i art. 29 ust. 7 lit. a) może być stosowany audyt
wewnętrzny lub audyt drugiej strony do pierwszego punktu groma­
dzenia biomasy leśnej. W ramach audytu kontroluje się, czy systemy
stosowane przez podmioty gospodarcze są dokładne, wiarygodne
i zabezpieczone przed nadużyciami, z uwzględnieniem weryfikacji
zapewniającej, że żadnych materiałów nie zmodyfikowano ani nie
usunięto w sposób zamierzony, tak by partia lub jej część mogły stać
się odpadem lub pozostałością. W ramach audytu ocenia się również
częstotliwość i metodologię pobierania próbek i solidność danych.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 87

Obowiązki ustanowione w tym ustępie mają zastosowanie bez względu
na to, czy paliwa odnawialne i pochodzące z recyklingu paliwa
węglowe są produkowane w obrębie Unii czy przywożone do niej.
Informacje dotyczące pochodzenia geograficznego i rodzaju surowców
przeznaczonych na biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy w podziale
na dostawców paliw udostępnia się konsumentom w formie zaktualizo­
wanej, łatwo dostępnej i przystępnej dla użytkownika na stronach inter­
netowych operatorów, dostawców lub odpowiednich właściwych
organów i co roku aktualizuje. ◄

Państwa członkowskie przekazują Komisji w zagregowanej formie
informacje, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
Komisja publikuje te informacje w skróconej formie na e-platformie
sprawozdawczej, o której mowa w art. 28 rozporządzenia (UE)
2018/1999, zachowując poufny charakter szczególnie chronionych infor­
macji handlowych.

4. Komisja może zdecydować, że dobrowolne systemy krajowe lub
międzynarodowe ustanawiające normy dla produkcji paliw odnawial­
nych i pochodzących z recyklingu paliw węglowych, mają podawać
dokładne dane dotyczące ograniczania emisji gazów cieplarnianych do
celów art. 29 ust. 10 i art. 29a ust. 1 i 2, wykazywać zgodność z art. 27
ust. 6 i art. 31a ust. 5 lub wykazywać, że partie biopaliw, biopłynów
i paliw z biomasy spełniają kryteria zrównoważonego rozwoju okre­
ślone w art. 29 ust. 2–7. Wykazując, że kryteria określone w art. 29
ust. 6 i 7 są spełnione, operatorzy mogą dostarczyć wymagane dowody
bezpośrednio na poziomie obszaru pozyskiwania. Komisja może uznać
obszary przeznaczone do ochrony rzadkich, zagrożonych lub silnie
zagrożonych ekosystemów lub gatunków uznanych za takie na mocy
umów międzynarodowych lub zawartych w wykazach sporządzanych
przez organizacje międzyrządowe lub Międzynarodową Unię Ochrony
Przyrody do celów art. 29 ust. 3 akapit pierwszy lit. c) ppkt (ii).

Komisja może zdecydować, że te systemy zawierają dokładne informacje
o środkach zastosowanych do celów ochrony gleby, wody i powietrza,
rekultywacji terenów zdegradowanych, unikania nadmiernego zużycia
wody na obszarach, na których jest ona dobrem rzadkim, oraz do celów
certyfikacji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku
spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów.

5. Komisja przyjmuje decyzje na podstawie ust. 4 niniejszego arty­
kułu w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje
się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 3.
Takie decyzje obowiązują przez okres maksymalnie pięciu lat.

Komisja wymaga, by każdy dobrowolny system, w którego sprawie
przyjęta zostaje decyzja zgodnie z ust. 4, przedkładał jej co roku do dnia
30 kwietnia, sprawozdanie obejmujące każdą z liter ►C1 zawartych
w załączniku XI do rozporządzenia (UE) 2018/1999 ◄. Sprawozdanie
to obejmuje poprzedni rok kalendarzowy. Wymóg przekazywania spra­
wozdania ma zastosowanie wyłącznie do dobrowolnych systemów,
które działają przez co najmniej 12 miesięcy.

Komisja udostępnia sprawozdania sporządzone przez dobrowolne
systemy – w formie zbiorczej lub w odpowiednich przypadkach w pełnej
wersji – na określonej w art. 28 rozporządzenia (UE) 2018/1999
e-platformie sprawozdawczej.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 88

6. Państwa członkowskie mogą utworzyć systemy krajowe, w których
przestrzeganie kryteriów zrównoważonego rozwoju i ograniczania
emisji gazów cieplarnianych określonych w art. 29 ust. 2–7 i 10 i art. 29a
ust. 1 i 2 zgodnie z metodyką opracowaną na podstawie art. 29a ust. 3
jest weryfikowane w całym procesie kontroli pochodzenia z udziałem
właściwych organów. Systemy te mogą być również stosowane w celu
weryfikacji dokładności i kompletności informacji wprowadzanych
przez podmioty gospodarcze do unijnej bazy danych w celu wykazania
zgodności z art. 27 ust. 3 oraz do celów certyfikacji biopaliw,
biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej
zmiany użytkowania gruntów.

Państwo członkowskie może powiadomić o takim systemie krajowym
Komisję. Komisja traktuje priorytetowo ocenę takiego systemu, aby
ułatwić wzajemne dwustronne i wielostronne uznawanie takich
systemów. Komisja może zadecydować w drodze aktów wykonaw­
czych, czy taki zgłoszony system krajowy jest zgodny z warunkami
określonymi w niniejszej dyrektywie. Te akty wykonawcze przyjmuje
się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 3.

W przypadku gdy Komisja zadecyduje, że system krajowy spełnia
warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie, inne systemy uznane
przez Komisję zgodnie z niniejszym artykułem nie mogą odmówić
wzajemnego uznawania z systemem krajowym tego państwa członkow­
skiego w odniesieniu do weryfikacji zgodności z kryteriami, co do
których Komisja uznała ten system.

W przypadku instalacji wytwarzających energię elektryczną, ciepło
i chłód o całkowitej nominalnej mocy cieplnej wynoszącej 7,5–20
MW państwa członkowskie mogą ustanowić uproszczone krajowe
systemy weryfikacji w celu zapewnienia spełnienia kryteriów zrówno­
ważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określo­
nych w art. 29 ust. 2–7 i 10. W przypadku tych samych instalacji,
w drodze aktów wykonawczych określonych w ust. 8 niniejszego arty­
kułu określa się jednolite warunki dla uproszczonych dobrowolnych
systemów weryfikacji w celu zapewnienia spełnienia kryteriów zrówno­
ważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określo­
nych w art. 29 ust. 2–7 i 10.

7. Komisja przyjmuje decyzje na mocy ust. 4 wyłącznie wtedy, gdy
przedmiotowy system spełnia odpowiednie normy wiarygodności, prze­
jrzystości i niezależności audytu oraz daje odpowiednie gwarancje, że
nie zmodyfikowano ani nie usunięto żadnych materiałów w sposób
zamierzony, tak by partia lub jej część mogły zostać objęte załączni­
kiem IX. W odniesieniu do systemów pomiarów ograniczenia emisji
gazów cieplarnianych, systemy takie muszą również spełniać wymogi
dotyczące metodyki określone w załączniku V lub VI. Wykazy terenów
o dużej bioróżnorodności, o których mowa w art. 29 ust. 3 akapit
pierwszy lit. c) ppkt (ii), spełniają odpowiednie standardy obiektywności
i spójności z normami uznanymi w skali międzynarodowej i przewidują
odpowiednie procedury odwoławcze.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 89

Dobrowolne systemy, o których mowa w ust. 4, publikują nie rzadziej
niż raz na rok listę swoich organów certyfikujących wykorzystywanych
do niezależnych audytów, wskazującą w odniesieniu do każdego organu
certyfikującego, który podmiot lub krajowy organ publiczny go uznał
i który podmiot lub krajowy organ publiczny go monitoruje.

8. W celu zapewnienia efektywnej i zharmonizowanej weryfikacji
zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji
gazów cieplarnianych, jak również z przepisami dotyczącymi
biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim lub wysokim ryzyku
spowodowania bezpośredniej lub pośredniej zmiany użytkowania
gruntów, a w szczególności w celu zapobiegania nadużyciom Komisja
przyjmuje akty wykonawcze określające szczegółowe przepisy wyko­
nawcze, w tym odpowiednie standardy wiarygodności, przejrzystości
i niezależnych audytów i wymaga, aby wszystkie dobrowolne systemy
przestrzegały tych standardów. Te akty wykonawcze przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 3.

Komisja zwraca w tych aktach wykonawczych szczególną uwagę
na konieczność zminimalizowania obciążeń administracyjnych. W tych
aktach wykonawczych ustala się harmonogram, według którego dobro­
wolne systemy mają obowiązek wdrażać te standardy. Komisja może
uchylać decyzje uznające dobrowolne systemy na mocy ust. 4, w przy­
padku gdy systemy te nie wdrożą takich standardów w przewidzianym
terminie. W przypadku gdyby jedno z państw członkowskich zgłosiło
wątpliwości, że dobrowolny system nie działa zgodnie z normami
wiarygodności, przejrzystości i niezależności audytu, które stanowią
podstawę wydania decyzji na mocy ust. 4, Komisja bada sprawę i podej­
muje stosowne działania.

9. Jeżeli podmiot gospodarczy przedstawia dowód lub dane uzyskane
w ramach systemu będącego przedmiotem decyzji podjętej zgodnie
z ust. 4 lub 6, państwo członkowskie nie wymaga od podmiotu gospo­
darczego przedstawiania dalszego dowodu zgodności z elementami
systemu, co do których Komisja uznała ten system.

Właściwe organy państw członkowskich nadzorują działania jednostek
certyfikujących, które prowadzą niezależny audyt w ramach dobrowol­
nego systemu. Jednostki certyfikujące przedkładają na żądanie właści­
wych organów wszystkie istotne informacje niezbędne do nadzorowania
działania, w tym dokładną datę, czas i miejsce audytów. W przypadku
gdy państwa członkowskie stwierdzą przypadki braku zgodności, infor­
mują niezwłocznie dany dobrowolny system.

10. Na wniosek jednego z państw członkowskich, którego podstawą
może być wniosek podmiotu gospodarczego, Komisja analizuje, na
podstawie wszelkich dostępnych dowodów, czy zostały spełnione
kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplar­
nianych, określone w art. 29 ust. 2–7 i 10 i art. 29a ust. 1 i 2 w odnie­
sieniu do paliw odnawialnych i pochodzących z recyklingu paliw
węglowych.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 90

W ciągu sześciu miesięcy od otrzymania takiego wniosku Komisja,
w drodze aktów wykonawczych, decyduje, czy przedmiotowe państwo
członkowskie może:

a) uwzględnić paliwa odnawialne i pochodzące z recyklingu paliwa
węglowe pochodzące z tego źródła do celów, o których mowa
w art. 29 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b) lub c); albo

b) w drodze odstępstwa od ust. 9, zażądać, aby dostawcy źródła paliw
odnawialnych i pochodzących z recyklingu paliw węglowych przed­
stawili dalsze dowody spełnienia tych kryteriów zrównoważonego
rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz tych
progów ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.

Akty wykonawcze, o których mowa w akapicie drugim niniejszego
ustępu, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 34 ust. 3.

#### Artykuł 31
Obliczanie wpływu biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy na emisję
gazów cieplarnianych

1. Do celów art. 29 ust. 10 ograniczenie emisji gazów cieplarnianych
dzięki wykorzystaniu biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy oblicza się
w jeden z następujących sposobów:

a) jeżeli wartość standardowa ograniczenia emisji gazów cieplarnianych
dla danej ścieżki produkcji została określona w załączniku V część
A lub B w przypadku biopaliw i biopłynów i w załączniku VI część
A w przypadku paliw z biomasy, jeżeli wartość el dla tych biopaliw
lub biopłynów obliczona zgodnie z załącznikiem V część C pkt 7,
a dla tych paliw z biomasy obliczona zgodnie z załącznikiem VI
część B pkt 7 jest równa zero lub jest mniejsza od zera – poprzez
zastosowanie tej wartości standardowej;

b) poprzez zastosowanie wartości rzeczywistej obliczonej zgodnie
z metodyką określoną w załączniku V część C w przypadku
biopaliw i biopłynów i w załączniku VI część B w przypadku
paliw z biomasy;

c) poprzez zastosowanie wartości będącej sumą czynników wzorów,
o których mowa w załączniku V część C pkt 1, gdzie szczegółowe
wartości standardowe określone w załączniku V część D lub E mogą
być użyte dla niektórych czynników, a wartości rzeczywiste, obli­
czone zgodnie z metodyką określoną w załączniku V część C, są
użyte dla wszystkich innych czynników;

d) poprzez zastosowanie wartości będącej sumą czynników we
wzorach, o których mowa w załączniku VI część B pkt 1, gdzie
szczegółowe wartości standardowe określone w załączniku VI część
C mogą być użyte dla niektórych czynników, a wartości rzeczywiste,
obliczone zgodnie z metodyką określoną w załączniku VI część B –
są użyte dla wszystkich innych czynników.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 91

2. Państwa członkowskie mogą przedkładać Komisji sprawozdania
zawierające informacje o typowym poziomie emisji gazów cieplarnia­
nych pochodzących z uprawy surowców rolnych z obszarów na ich
terytorium zaklasyfikowanych na poziomie 2 w nomenklaturze jedno­
stek terytorialnych do celów statystycznych (NUTS) lub na bardziej
szczegółowym poziomie NUTS zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 1059/2003 (1). Sprawozdaniom tym
towarzyszy opis metody i źródeł danych wykorzystywanych do obli­
czania poziomu emisji. Metoda ta uwzględnia charakterystykę gleby,
klimat i spodziewany poziom zbioru surowców.

3. W przypadku terytoriów poza Unią można przekazywać Komisji
sprawozdania równoważne sprawozdaniom, o których mowa w ust. 2,
i sporządzone przez właściwe organy.

4. Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, zdecydować, że
sprawozdania określone w ust. 2 i 3 zawierają dokładne dane służące
do pomiaru emisji gazów cieplarnianych związanych z uprawą
surowców do biomasy rolniczej, które są produkowane na obsza­
rach objętych tymi sprawozdaniami do celów art. 29 ust. 10. Te akty
wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 34 ust. 3.

Na mocy takich decyzji, dane te mogą być wykorzystywane zamiast
szczegółowych wartości standardowych dla upraw, określonych
w załączniku V część D lub E w odniesieniu do biopaliw i biopłynów
oraz w załączniku VI część C w odniesieniu do paliw z biomasy.

5. Komisja dokonuje przeglądu załącznika V i VI, aby w uzasadnio­
nych przypadkach dodać lub zrewidować wartości dotyczące ścieżek
produkcji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy. W ramach tych prze­
glądów rozważa się również modyfikację metodyki określonej w załącz­
niku V część C i w załączniku VI część B.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych
zgodnie z art. 35 w celu zmiany, w stosownych przypadkach, załącz­
nika V lub VI poprzez dodanie lub rewidowanie tych wartości lub
poprzez modyfikację tej metodyki.

W przypadku wszelkich zmian lub uzupełnień wykazów wartości stan­
dardowych zamieszczonych w załączniku V i VI:

a) jeżeli wpływ danego czynnika na ogólne emisje jest niewielki, jeżeli
odchylenie jest ograniczone lub jeżeli koszt ustalenia wartości
rzeczywistych jest wysoki, lub powodowałoby to znaczne trudności,
wartości standardowe są typowe dla normalnych procesów
produkcji;

b) we wszystkich innych przypadkach wartości standardowe muszą być
konserwatywne w porównaniu z normalnymi procesami produkcji.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
26 maja 2003 roku w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek
Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154 z 21.6.2003,
s. 1).
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 92

6. W przypadku gdy jest to konieczne w celu zapewnienia jednoli­
tego stosowania załącznika V część C i załącznika VI część B, Komisja
może przyjmować akty wykonawcze określające szczegółowe specyfi­
kacje techniczne, w tym definicje, współczynniki przeliczeniowe,
sposób wyliczania rocznych emisji z upraw lub ograniczenia emisji
spowodowanych zmianami nadziemnych oraz podziemnych zasobów
pierwiastka węgla na terenach już objętych uprawą, sposób wyliczania
ograniczenia emisji wynikającego z wychwytywania CO2, wymiany
CO2 i geologicznego składowania CO2. Te akty wykonawcze przyjmuje
się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 3.

#### Artykuł 31a
Unijna baza danych

1. Do dnia 21 listopada 2024 r. Komisja zapewnia utworzenie unijnej
bazy danych celem umożliwienia śledzenia ciekłych i gazowych paliw
odnawialnych oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych
(zwanej dalej „unijną bazą danych”).

2. Państwa członkowskie wymagają, aby odpowiednie podmioty
gospodarcze w sposób terminowy wprowadzały do unijnej bazy danych
dokładne dane o przeprowadzonych transakcjach oraz o właściwościach
paliw będących przedmiotem tych transakcji pod względem zrównowa­
żonego rozwoju, w tym o emisjach gazów cieplarnianych w całym
cyklu życia tych paliw, począwszy od miejsca produkcji do momentu
ich wprowadzenia na rynek w Unii. Do celów wprowadzania danych do
unijnej bazy danych, wzajemnie połączoną infrastrukturę gazową uważa
się za jeden system bilansu masy. Dane na temat zatłaczania i wycofy­
wania odnawialnych paliw gazowych podaje się w unijnej bazie danych.
W unijnej bazie danych umieszcza się również dane o tym, czy udzie­
lono wsparcia na produkcję określonej partii paliwa, a jeżeli tak, to
umieszcza się również dane dotyczące rodzaju tego systemu wsparcia.
Dane te można wprowadzać do unijnej bazy danych za pośrednictwem
krajowych baz danych.

W stosownych przypadkach w celu poprawy identyfikowalności danych
w całym łańcuchu dostaw, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów
delegowanych zgodnie z art. 35 w celu uzupełnienia niniejszej dyrekty­
wy poprzez dalsze rozszerzenie zakresu danych, które mają być umiesz­
czane w unijnej bazie danych, aby uwzględnić odpowiednie dane doty­
czące miejsca produkcji lub gromadzenia surowca wykorzystywanego
do produkcji paliwa.

Państwa członkowskie wymagają od dostawców paliw wprowadzania
do unijnej bazy danych niezbędnych do weryfikacji zgodności z wymo­
gami określonymi w art. 25 ust. 1 akapit pierwszy.

Niezależnie od pierwszego, drugiego i trzeciego akapitu, w przypadku
paliw gazowych wtłaczanych do unijnej wzajemnie połączonej infra­
struktury gazowej i w przypadku gdy państwa członkowskie decydują
o uzupełnieniu systemu bilansu masy gwarancjami pochodzenia,
podmioty gospodarcze wprowadzają dane do unijnej bazy danych
o dokonanych transakcjach i kryteriach zrównoważonego rozwoju
oraz inne istotne dane, takie jak emisje gazów cieplarnianych z paliw
aż do punktu wtłaczania do wzajemnie połączonej infrastruktury
gazowej.

3. Państwa członkowskie mają dostęp do unijnej bazy danych do
celów monitorowania i weryfikacji danych.
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 93

4. Jeżeli w odniesieniu do produkcji danej partii gazów odnawial­
nych wydano gwarancje pochodzenia, państwa członkowskie zapew­
niają, aby te gwarancje pochodzenia zostały przekazane do unijnej
bazy danych w chwili, gdy dana partia gazów odnawialnych jest reje­
strowana w unijnej bazie danych, i aby zostały one anulowane po
wycofaniu danej partii gazów odnawialnych z unijnej wzajemnie połą­
czonej infrastruktury gazowej. Takie gwarancje pochodzenia po przeka­
zaniu nie mogą być przedmiotem obrotu poza unijną bazą danych.

5. W obrębie swoich krajowych ram prawnych państwa członkow­
skie zapewniają weryfikację dokładności i kompletności danych wpro­
wadzanych przez podmioty gospodarcze do bazy danych, na przykład
poprzez korzystanie z organów certyfikacyjnych w ramach dobrowol­
nych systemów lub systemów krajowych uznanych przez Komisję
zgodnie z art. 30 ust. 4, 5 i 6, które to systemy mogą być uzupełnione
systemem gwarancji pochodzenia.

Takie dobrowolne systemy lub krajowe systemy mogą wykorzystywać
systemy danych osób trzecich w roli pośredników w celu gromadzenia
danych, pod warunkiem że Komisja została powiadomiona o takim
wykorzystaniu.

Każde państwa członkowskie może korzystać z już istniejącej krajowej
bazy danych dostosowanej do bazy danych Unii i z nią powiązanej za
pośrednictwem interfejsu lub ustanowić krajową bazę danych, z której
podmioty gospodarcze mogą korzystać jako z narzędzia gromadzenia
i deklarowania danych oraz wprowadzania i przekazywania tych danych
do unijnej bazy danych, pod warunkiem że:

a) krajowa baza danych jest zgodna z unijną bazą danych, w tym pod
względem terminowości przekazywania danych, typologii przekazy­
wanych zbiorów danych oraz protokołów dotyczących jakości i wery­
fikacji danych;

b) państwa członkowskie zapewniają, by dane wprowadzane do
krajowej bazy danych były natychmiast przesyłane do bazy unijnej.

Państwa członkowskie mogą ustanowić e bazy danych zgodnie
z prawem krajowym lub praktyką krajową, na przykład w celu uwzględ­
nienia bardziej rygorystycznych wymogów krajowych w odniesieniu do
kryteriów zrównoważonego rozwoju. Takie bazy danych nie mogą
utrudniać ogólnej identyfikowalności zrównoważonych przesyłek
surowców lub paliw, które mają być wprowadzane do unijnej bazy
danych zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Weryfikację jakości danych wprowadzonych do unijnej bazy danych
poprzez bazy krajowe, właściwości odnoszące się do zrównoważonego
rozwoju dotyczące paliw będących przedmiotem tych danych oraz osta­
teczne zatwierdzenie transakcji przeprowadza się wyłącznie za pomocą
unijnej bazy danych. Dokładność i kompletność danych weryfikuje się
zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2022/996 (1).
Mogą być one sprawdzane przez organy certyfikacyjne.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2022/996 z dnia 14 czerwca
2022 r. w sprawie zasad weryfikacji kryteriów zrównoważonego rozwoju
i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz kryteriów niskiego ryzyka
spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów (Dz.U. L 168
z 27.6.2022, s. 1).
02018L2001 – PL – 16.07.2024 – 004.004 – 94

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o szczegółowych cechach
swojej krajowej bazy danych. Po tym powiadomieniu Komisja ocenia,
czy krajowa baza danych spełnia wymogi ustanowione w akapicie
trzecim. W przeciwnym razie Komisja może zażądać od państw człon­
kowskich podjęcia odpowiednich kroków w celu zapewnienia zgodności
z tymi wymogami.

6. Dane zagregowane z unijnej bazy danych są udostępniane
publicznie, z należytym uwzględnieniem ochrony szczególnie chronio­
nych informacji handlowych, i są aktualizowane. Komisja i udostępnia
publicznie roczne sprawozdania dotyczące danych zawartych w unijnej
bazie danych, w tym ilości, pochodzenia geograficznego i rodzaju
surowców paliw.