#### ROZDZIAŁ II
PRZEPISY OGÓLNE MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO SYSTEMÓW GAZU ZIEMNEGO I SYSTEMÓW WODOROWYCH

Sekcja 1
Przepisy ogólne dotyczące organizacji r ynków i dostępu do infrast r uktur y

#### Artykuł 3
Zasady ogólne

Państwa członkowskie, organy regulacyjne wyznaczone zgodnie z art. 76 dyrektywy (UE) 2024/1788 (zwane dalej
„organami regulacyjnymi”), operatorzy systemów gazu ziemnego lub operatorzy systemów wodorowych oraz operatorzy
delegowani, na przykład zarządzający danym obszarem rynku lub operatorzy platform rezerwacyjnych, zapewniają
funkcjonowanie rynków gazu ziemnego i wodoru zgodnie z następującymi zasadami:

a) ceny za gaz ziemny i wodór ustala się na podstawie zapotrzebowania i podaży;

b) operatorzy systemów przesyłowych i operatorzy systemów dystrybucyjnych oraz operatorzy sieci przesyłowych
wodorowych i operatorzy systemów dystrybucyjnych wodorowych współpracują ze sobą, aby zapewnić użytkownikom
sieci swobodę niezależnego rezerwowania zdolności na wejściu i wyjściu z systemu; gaz ziemny oraz – od 2033 r. –
wodór transportuje się raczej poprzez system wejścia-wyjścia, a nie według ścieżek kontraktowych;

c) taryfy pobierane w punktach wejścia i wyjścia w systemie gazu ziemnego i systemie wodorowym konstruuje się tak, aby
pomagały w integracji rynku, zwiększając bezpieczeństwo dostaw oraz promując wzajemne połączenia między sieciami
gazu ziemnego i między sieciami wodorowymi;

d) przedsiębiorstwa prowadzące działalność w tym samym systemie wejścia-wyjścia wymieniają gaz ziemny oraz – od
2033 r. – wodór w wirtualnym punkcie obrotu; producenci gazu odnawialnego i gazu niskoemisyjnego muszą mieć
równy dostęp do wirtualnego punktu obrotu, niezależnie od tego, czy są podłączeni do systemu dystrybucyjnego czy
systemu przesyłowego; gaz ziemny oraz – od 2033 r. – wodór może być wymieniany fizycznie w punktach wejścia
z państw trzecich i punktach wyjścia do państw trzecich;

e) użytkownicy odpowiadają za bilansowanie swoich portfeli bilansowych, tak aby ograniczyć do minimum konieczność
podejmowania działań bilansujących przez operatorów systemów przesyłowych i operatorów systemów przesyłowych
wodorowych;

f) działania bilansujące prowadzi się na podstawie standardowych produktów zgodnie z kodeksem sieci dotyczącym
bilansowania ustanowionym na podstawie niniejszego rozporządzenia, na platformie obrotu lub poprzez usługi
bilansujące zgodnie z tym kodeksem sieci;

g) zasady rynkowe pozwalają unikać działań uniemożliwiających kształtowanie się cen według zapotrzebowania na gaz
ziemny i wodór i ich podaży;

h) zasady rynkowe zapewniają ukierunkowane na konsumenta i na efektywność energetyczną podejście na rynku gazu
ziemnego i wodoru;

i) zasady rynkowe sprzyjają powstawaniu i funkcjonowaniu płynnego handlu gazem ziemnym i wodorem, wspierając
kształtowanie się cen i ich przejrzystość;

j) zasady rynkowe umożliwiają obniżenie emisyjności systemów gazu ziemnego i systemów wodorowego, w tym przez
umożliwienie włączenia na te rynki gazu ziemnego i wodoru ze źródeł odnawialnych, przez wprowadzenie zachęt do
oszczędzania energii i podnoszenia efektywności energetycznej, zmniejszenia zapotrzebowania, elastyczności
zapotrzebowania i integracji systemów energetycznych oraz przez ułatwianie osiągnięcia celów Unii w zakresie
klimatu i energii;

k) zasady rynkowe dostarczają odpowiednich zachęt do inwestowania, w szczególności do długofalowych inwestycji
w bezemisyjny i zrównoważony system gazu ziemnego i system wodorowy, w magazynowanie energii, efektywność
energetyczną, zmniejszenie zapotrzebowania oraz odpowiedź odbioru zaspokajającą potrzeby na rynku i potrzeby
integracyjne systemu, ułatwiają uczciwą konkurencję oraz bezpieczeństwo dostaw energii, wdrażając jednocześnie
zasadę „efektywność energetyczna przede wszystkim”, unikając zachęcania do inwestycji prowadzących do powstania
aktywów osieroconych;

Dz.U. L z 15.7.2024 PL
l) zasady planowania sieci w stosownych przypadkach ukierunkowuje się na wykorzystanie wodoru w sektorach,
w których trudno jest obniżyć emisyjność, biorąc pod uwagę potencjał zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych,
sprzyjają środkom mającym zmniejszać zapotrzebowanie na gaz ze źródeł kopalnych oraz pomagają ostrożnie
i racjonalnie wykorzystać zasoby naturalne i osiągnąć cele Unii w zakresie klimatu i energii;

m) usuwa się ewentualne bariery dla transgranicznych przepływów gazu ziemnego i wodoru między systemami
wejścia-wyjścia;

n) zasady rynkowe ułatwiają współpracę i integrację regionalną.

#### Artykuł 4
Zwiększenie wykorzystania gazu odnawialnego i gazu niskoemisyjnego w regionach wykorzystujących węgiel
na dużą skalę i regionach wysokoemisyjnych

Komisja wspiera wprowadzanie do unijnego systemu energetycznego gazu odnawialnego i gazu niskoemisyjnego,
w szczególności wodoru i biometanu, oraz zachęca do tego, w szczególności w regionach wykorzystujących węgiel na dużą
skalę i regionach wysokoemisyjnych, aby zwiększyć udział gazu odnawialnego, w szczególności w procesach
przemysłowych, systemach ciepłowniczych i magazynach energii, a tym samym przyspieszyć wycofywanie stałych paliw
kopalnych w przemyśle i ciepłownictwie. Komisja wspiera też przekształcanie paliw kopalnych w odnawialny
i niskoemisyjny wodór i biometan, a także przygotowanie pracowników do pracy z wodorem.

#### Artykuł 5
Wyodrębnienie regulowanych baz aktywów

1. W przypadku gdy operator systemu przesyłowego, operator systemu dystrybucyjnego lub operator sieci wodorowej
świadczy regulowane usługi w zakresie gazu ziemnego, wodoru lub energii elektrycznej, musi on spełniać wymóg
rozdziału rachunkowości określony w art. 75 dyrektywy (UE) 2024/1788 i art. 56 dyrektywy Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2019/944 (38) oraz musi mieć odrębne regulowane bazy aktywów dla gazu ziemnego, wodoru i energii
elektrycznej. Wyodrębnienie regulowanej bazy aktywów zapewnia:

a) wykorzystywanie przychodów uzyskanych ze świadczenia określonych usług regulowanych wyłącznie do odzyskania
kapitału i wydatków operacyjnych związanych z aktywami ujętymi w regulowanej bazie aktywów, która posłużyła do
świadczenia tych usług regulowanych;

b) w razie przeniesienia aktywów do innej regulowanej bazy aktywów – ustalenie ich wartości na poziomie
zapobiegającym subsydiowaniu skrośnemu, podlegające audytowi i zatwierdzeniu przez organ regulacyjny.

2. Państwo członkowskie nie może zezwalać na transfery finansowe między usługami regulowanymi wyodrębnionymi
w rozumieniu ust. 1.

3. Państwa członkowskie mogą zezwolić operatorom sieci wodorowych na rozłożenie w czasie zwrotu kosztów sieci
wodorowych za pomocą taryf dostępu do sieci wodorowej, aby zapewnić odpowiedni udział przyszłych użytkowników
w początkowych kosztach rozwoju sieci wodorowej. Taka międzyokresowa alokacja kosztów i jej metodyka wymagają
zatwierdzenia przez organ regulacyjny. Państwa członkowskie mogą wprowadzić środki, takie jak gwarancja państwowa,
aby pokryć ryzyko finansowe operatorów sieci wodorowych związane z początkowym niedostatecznym zwrotem kosztów
wynikającym z międzyokresowej alokacji kosztów, pod warunkiem że środki takie będą zgodne z art. 107 TFUE.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, państwo członkowskie może zezwolić na transfery finansowe między usługami
regulowanymi wyodrębnionymi w rozumieniu ust. 1, pod warunkiem ustalenia przez organ regulacyjny, że finansowanie
sieci wyłącznie z wnoszonych przez użytkowników taryf za dostęp do sieci jest nieopłacalne. W swojej ocenie organ
regulacyjny uwzględnia między innymi wartość planowanych transferów finansowych, wynikające z nich subsydiowanie
skrośne między użytkownikami odpowiednich sieci oraz opłacalność tych transferów finansowych.

Do transferu finansowego w rozumieniu niniejszego ustępu stosuje się następujące warunki:

(38) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku
wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniająca dyrektywę 2012/27/UE (Dz.U. L 158 z 14.6.2019, s. 125).

PL Dz.U. L z 15.7.2024

a) wszystkie dochody potrzebne do transferu finansowego pobiera się w formie specjalnej opłaty;

b) specjalną opłatę pobiera się wyłącznie w punktach wyjścia do odbiorców końcowych znajdujących się w tych samych
państwach członkowskich co beneficjent transferu finansowego;

c) organ regulacyjny zatwierdza specjalną opłatę i transfer finansowy lub metodykę ich kalkulacji przed ich wejściem
w życie;

d) zatwierdzoną specjalną opłatę i transfer finansowy oraz metodyki – w przypadku gdy zatwierdzono metodykę –
publikuje się nie później niż 30 dni przed datą ich wdrożenia;

e) państwo członkowskie powiadomiło Komisję i ACER, że zezwoliło na transfery finansowe.

5. Organ regulacyjny może zatwierdzić transfer finansowy i specjalną opłatę, o których mowa w ust. 4, pod warunkiem
że:

a) opłaty za dostęp do sieci pobiera się od użytkowników regulowanej bazy aktywów, która korzysta na transferze
finansowym;

b) suma transferów finansowych i przychodów z usług uzyskanych dzięki taryfom za dostęp do sieci nie jest większa niż
przychody dozwolone lub przychody docelowe;

c) transfer finansowy zatwierdza się na czas określony, nie dłuższy niż jedna trzecia pozostałego okresu amortyzacji danej
infrastruktury.

6. Do dnia 5 sierpnia 2025 r. ACER wyda zalecenia dla operatorów systemów przesyłowych, operatorów systemów
dystrybucyjnych, operatorów sieci wodorowych oraz organów regulacyjnych, dotyczące metodyki międzyokresowej
alokacji kosztów.

ACER aktualizuje zalecenia, o których mowa w akapicie pierwszym, przynajmniej raz na dwa lata.

ACER może wydawać zalecenia dla operatorów systemów przesyłowych, operatorów systemów dystrybucyjnych,
operatorów sieci wodorowych oraz organów regulacyjnych dotyczące metodyki:

a) określania wartości aktywów przenoszonych do innej regulowanej bazy aktywów oraz przeznaczenia wszelkich zysków
i strat, które to przeniesienie może spowodować;

b) obliczania wielkości i maksymalnego czasu stosowania transferu finansowego i specjalnej opłaty;

c) kryteriów podziału wkładu w specjalną opłatę między odbiorców końcowych podłączonych do regulowanej bazy
aktywów.

#### Artykuł 6
Usługi związane z dostępem stron trzecich dotyczące operatorów systemów przesyłowych

1. Operatorzy systemów przesyłowych muszą:

a) oferować swoje zdolności i usługi wszystkim użytkownikom sieci bez dyskryminacji;

b) zapewniać zarówno zdolność ciągłą, jak i przerywaną; cena zdolności przerywanej musi odzwierciedlać
prawdopodobieństwo wystąpienia przerw;

c) oferować użytkownikom sieci zdolność długo- i krótkoterminową.

W odniesieniu do akapitu pierwszego lit. a), w przypadku gdy operator systemu przesyłowego oferuje te same usługi
różnym odbiorcom, musi oferować je na równoważnych warunkach umownych, wykorzystując do tego zharmonizowane
umowy przesyłowe albo wspólny kodeks sieci, zatwierdzone przez organ regulacyjny zgodnie z procedurą określoną
w art. 78 lub 79 dyrektywy (UE) 2024/1788.

2. Do dnia 5 sierpnia 2025 r. Komisja:

Dz.U. L z 15.7.2024 PL
a) oceni, jaki wpływ na system gazu ziemnego ma system taryfowy, w którym nie pobiera się taryf za dostęp do systemów
przesyłowych w punktach połączeń międzysystemowych między państwami członkowskimi lub w punktach połączeń
międzysystemowych z państwami trzecimi, których systemy łączą dwa państwa członkowskie lub większą ich liczbę;
oraz

b) przedłoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

W stosownych przypadkach sprawozdaniu temu mogą towarzyszyć wnioski ustawodawcze mające na celu usunięcie
przeszkód zidentyfikowanych w ocenie.

3. Podpisane umowy przesyłowe określające niestandardową datę rozpoczęcia stosowania lub okres obowiązywania
krótszy niż standardowa roczna umowa przesyłowa nie mogą prowadzić do arbitralnie wyższych lub niższych taryf
nieodzwierciedlających wartości rynkowej usług zgodnie z zasadami określonymi w art. 17 ust. 1.

4. W przypadku gdy co najmniej dwa punkty połączeń międzysystemowych łączą te same dwa sąsiadujące ze sobą
systemy wejścia-wyjścia, zainteresowani operatorzy sąsiadujących ze sobą systemów przesyłowych oferują dostępne
zdolności w punktach połączeń międzysystemowych przez jeden wirtualny punkt połączenia międzysystemowego. Każdą
zakontraktowaną zdolność w punktach połączeń międzysystemowych, niezależnie od daty jej zakontraktowania,
przekazuje się do wirtualnego punktu połączenia międzysystemowego.

Wirtualny punkt połączenia międzysystemowego ustanawia się pod warunkiem spełnienia następujących warunków:

a) łączna zdolność techniczna w wirtualnych punktach połączeń międzysystemowych jest co najmniej równa sumie
zdolności technicznych w każdym z punktów połączeń międzysystemowych, które wchodzą w skład wirtualnych
punktów połączeń międzysystemowych;

b) wirtualny punkt połączeń międzysystemowych ułatwia opłacalną i skuteczną eksploatację systemu, co obejmuje zasady
określone w art. 10 i 11.

5. W stosownych przypadkach usługi związane z dostępem stron trzecich mogą być świadczone pod warunkiem, że
użytkownicy sieci przedstawią odpowiednie gwarancje wiarygodności finansowej. Gwarancje takie nie mogą stanowić
nieuzasadnionych barier przy wejściu na rynek oraz muszą być niedyskryminacyjne, przejrzyste i proporcjonalne.

6. Operatorzy systemów przesyłowych muszą mieć dostęp do sieci innych operatorów systemów przesyłowych, jeżeli
jest to niezbędne do wykonywania ich funkcji, w tym w związku z przesyłem transgranicznym.

7. Ust. 1–6 pozostają bez uszczerbku dla możliwości podejmowania przez państwa członkowskie proporcjonalnych
środków w celu tymczasowego ograniczenia dostaw gazu ziemnego z Federacji Rosyjskiej i Białorusi, z możliwością ich
przedłużenia w uzasadnionych przypadkach, poprzez ograniczenie składania ofert z góry dotyczących zdolności przez
dowolnego pojedynczego użytkownika sieci w punktach wejścia z Federacji Rosyjskiej lub Białorusi, w przypadku gdy
wymaga tego ochrona podstawowych interesów tych państw członkowskich i Unii w zakresie bezpieczeństwa oraz pod
warunkiem, że środki te:

a) nie zakłócają nadmiernie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu ziemnego ani transgranicznych
przepływów gazu ziemnego między państwami członkowskimi ani nie zagrażają bezpieczeństwu dostaw do Unii lub
państwa członkowskiego;

b) są zgodne z zasadą solidarności energetycznej;

c) są podejmowane zgodnie z prawami i zobowiązaniami Unii i państw członkowskich wobec państw trzecich.

Biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa dostaw w Unii, środki podejmowane przez państwa członkowskie
zgodnie z akapitem pierwszym mogą służyć dywersyfikacji dostaw gazu ziemnego z myślą o stopniowym eliminowaniu
zależności od rosyjskiego gazu ziemnego, w przypadku gdy można wykazać, że środki takie są niezbędne do ochrony
podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich i Unii.

Przed podjęciem decyzji dotyczącej środka, o którym mowa w akapicie pierwszym, zainteresowane państwo członkowskie
konsultuje się z Komisją oraz – o ile środek ten może mieć na nie wpływ – z innymi państwami członkowskimi,
Umawiającymi się Stronami Wspólnoty Energetycznej, państwami trzecimi będącymi Umawiającymi się Stronami
Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii
Północnej. Zainteresowane państwo członkowskie w jak największym stopniu uwzględnia sytuację w tych państwach
członkowskich i państwach trzecich oraz wszelkie zastrzeżenia zgłoszone w tym względzie przez te państwa członkowskie,
państwa trzecie lub Komisję.

PL Dz.U. L z 15.7.2024

#### Artykuł 7
Usługi związane z dostępem stron trzecich dotyczące operatorów sieci wodorowych

1. Operatorzy sieci wodorowych oferują swoje usług wszystkim użytkownikom bez dyskryminacji, na równoważnych
warunkach umownych za te same usługi. Operatorzy sieci wodorowych publikują na swoich stronach internetowych
warunki umowne i taryfy pobierane za dostęp do sieci oraz, w stosownych przypadkach, opłaty za bilansowanie.

2. Uczestnikom rynku udostępnia się maksymalną zdolność sieci wodorowej, biorąc pod uwagę integralność systemu
i jego efektywną i bezpieczną eksploatację.

3. Maksymalny okres obowiązywania umów dotyczących zdolności przesyłowych wynosi 20 lat w przypadku
infrastruktury ukończonej przed dniem 1 stycznia 2028 r. i 15 lat w przypadku infrastruktury ukończonej w tym dniu lub
później. Organy regulacyjne mają prawo narzucać krótsze okresy maksymalne, jeżeli wymaga tego zapewnienie
funkcjonowania rynku wodoru, ochrony konkurencji oraz przyszłej integracji transgranicznej. Przyjmując decyzję
o narzuceniu krótszego okresu maksymalnego, organy regulacyjne biorą pod uwagę między innymi zobowiązanie
użytkowników sieci do zagwarantowania finansowania sieci, negatywne skutki dla harmonogramu oraz możliwości
refinansowania.

4. Operatorzy sieci przesyłowej wodorowej wdrażają i publikują niedyskryminacyjne i przejrzyste procedury
zarządzania ograniczeniami, które ułatwiają również transgraniczną wymianę wodoru na niedyskryminacyjnych zasadach.

5. Operatorzy sieci wodorowych regularnie oceniają zapotrzebowanie rynkowe na nowe inwestycje, biorąc pod uwagę
bezpieczeństwo dostaw i efektywność końcowych zastosowań wodoru.

6. Od dnia 1 stycznia 2033 r. sieci wodorowe organizuje się jako systemy wejścia-wyjścia.

7. Państwa członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu ust. 6 do sieci wodorowych, które korzystają z odstępstwa
na podstawie art. 52 dyrektywy (UE) 2024/1788 i które nie są połączone z inną siecią wodorową.

8. Od dnia 1 stycznia 2033 r. lub w przypadku gdy państwo członkowskie zadecyduje o stosowaniu przed dniem
1 stycznia 2033 r. regulowanego dostępu stron trzecich do sieci wodorowych zgodnie z art. 35 dyrektywy
(UE) 2024/1788, do taryf za dostęp do sieci wodorowych stosuje się art. 17 niniejszego rozporządzenia, a do operatorów
sieci wodorowych mają zastosowanie obowiązki operatorów systemów przesyłowych określone w art. 17 ust. 1, 2, 4 i 5
niniejszego rozporządzenia. Art. 18 i 19 niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do sieci wodorowych. Artykuły
te mają zastosowanie wyłącznie do sieci gazu ziemnego.

Organy regulacyjne konsultują się z organami regulacyjnymi bezpośrednio połączonych państw członkowskich oraz
odpowiednimi zainteresowanymi stronami, zanim podejmą decyzję o metodyce ustalania taryf za dostęp do sieci
wodorowej dla punktów wejścia i wyjścia w punktach transgranicznych połączeń międzysystemowych między tymi
bezpośrednio połączonymi państwami członkowskimi, w tym w odniesieniu do wszelkich wirtualnych punktów połączeń
międzysystemowych. Planowaną metodykę ustalania taryf organy regulacyjne przedkładają również ACER. Na zasadzie
odstępstwa od art. 17 organy regulacyjne mogą zadecydować, że nie nałożą taryf za dostęp do sieci wodorowych lub –
jeżeli zdolności przydzielane są na aukcjach – ustalą zerową cenę wywoławczą.

Podejmując decyzję o metodyce ustalania taryf za dostęp do sieci wodorowej w punkcie połączenia międzysystemowego
między państwami członkowskimi, zainteresowane organy regulacyjne stosują zasady taryfowe, o których mowa w art. 17
ust. 1, 2, 4 i 5, oraz uwzględniają wyniki konsultacji, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu,
w szczególności konsultacji z organami regulacyjnymi bezpośrednio połączonych państw członkowskich, oraz wpływ
wybranych taryf za dostęp do sieci na handel transgraniczny i funkcjonowanie rynku w bezpośrednio połączonych
państwach członkowskich.

Organy regulacyjne bezpośrednio połączonych państw członkowskich mogą zwrócić się do ACER o opartą na faktach
opinię na temat metodyki ustalania taryf za dostęp do sieci wodorowej lub cen wywoławczych dla punktów wejścia
i wyjścia w transgranicznych punktach połączeń międzysystemowych między tymi państwami członkowskimi, zgodnie
z art. 6 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/942. W stosownych przypadkach ACER informuje o tym Komisję zgodnie z art. 6
ust. 6 rozporządzenia (UE) 2019/942. Wydając opartą na faktach opinię, ACER przeprowadza swoją ocenę z należytym
uwzględnieniem zasad taryfowych, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia.

Dalsze szczegółowe informacje niezbędne do wykonywania niniejszego ustępu, w szczególności procedurę konsultacji
transgranicznych lub zwracania się do ACER o opinię, określa się w kodeksie sieci ustanowionym na podstawie art. 72
ust. 1.

Dz.U. L z 15.7.2024 PL
9. Od dnia 1 stycznia 2033 r. operatorzy sieci przesyłowych wodorowych muszą spełniać wymogi dotyczące
operatorów systemów przesyłowych zgodnie z art. 5, 10 i 13, gdy oferują swoje usługi, oraz muszą publikować taryfy dla
każdego punktu sieci na platformie internetowej obsługiwanej przez europejską sieć operatorów sieci wodorowych
(ENNOH). Do czasu przyjęcia kodeksu sieci dotyczącego alokacji zdolności przesyłowych dla sieci przesyłowych
wodorowych na podstawie art. 72 ust. 1 lit. d) i do czasu jego wejścia w życie taka publikacja może mieć formę linków do
publikacji taryf na stronach internetowych operatorów sieci przesyłowych wodorowych.

#### Artykuł 8
Usługi związane z dostępem stron trzecich dotyczące instalacji magazynowania gazu ziemnego, terminali
wodorowych, instalacji LNG i instalacji magazynowania wodoru

1. Operatorzy systemów LNG, operatorzy terminali wodorowych, operatorzy instalacji magazynowania wodoru
i operatorzy systemu magazynowania gazu ziemnego muszą:

a) oferować swoje usługi bez dyskryminacji wszystkim użytkownikom sieci odpowiadającym na zapotrzebowanie
rynkowe; w szczególności w przypadku gdy operator systemu LNG, operator terminalu wodorowego, operator instalacji
magazynowania wodoru lub operator systemu magazynowania gazu ziemnego oferuje te same usługi różnym
odbiorcom, musi robić to na równoważnych warunkach umownych;

b) oferować usługi, które są zgodne z wykorzystywaniem wzajemnie połączonych systemów transportu gazu ziemnego
i wodoru, a także ułatwiać dostęp poprzez współpracę z operatorem systemu przesyłowego lub operatorem sieci
wodorowej; oraz

c) podawać do wiadomości publicznej odpowiednie informacje, w szczególności dane o wykorzystywaniu i dostępności
usług, w terminach zgodnych z rozsądnymi potrzebami handlowymi użytkowników instalacji LNG, instalacji
magazynowania gazu ziemnego, terminali wodorowych lub instalacji magazynowania wodoru, z zastrzeżeniem
monitorowania takich publikacji przez organy regulacyjne.

2. Każdy operator systemu magazynowania gazu ziemnego i operator instalacji magazynowania wodoru musi:

a) zapewniać zarówno ciągłe, jak i przerywane usługi związane z dostępem stron trzecich; cena zdolności przerywanej
musi odzwierciedlać prawdopodobieństwo wystąpienia przerw;

b) oferować użytkownikom instalacji magazynowania usługi krótko- i długoterminowe;

c) oferować użytkownikom instalacji magazynowania usługi dotyczące zdolności magazynowania zarówno w pakiecie
z innymi usługami, jak i oddzielnie.

3. Każdy operator systemu LNG musi oferować użytkownikom instalacji LNG usługi w instalacji LNG zarówno
w pakiecie z innymi usługami, jak i oddzielnie, stosownie do potrzeb zgłoszonych przez użytkowników instalacji LNG.

4. Umowy dotyczące instalacji LNG i instalacji magazynowania gazu ziemnego oraz instalacji magazynowania wodoru
i terminali wodorowych nie mogą prowadzić do arbitralnie wyższych taryf, w przypadku gdy zostały podpisane:

a) poza rokiem gazowym i określono w nich niestandardowe daty rozpoczęcia stosowania; lub

b) na okres krótszy niż standardowa umowa roczna.

5. W stosownych przypadkach usługi związane z dostępem stron trzecich mogą być świadczone pod warunkiem, że
użytkownicy sieci przedstawią odpowiednie gwarancje wiarygodności finansowej. Gwarancje takie nie mogą stanowić
nieuzasadnionych barier przy wejściu na rynek oraz muszą być niedyskryminacyjne, przejrzyste i proporcjonalne.

6. Umowne limity wymaganej minimalnej wielkości instalacji LNG lub zdolności terminalu wodorowego i zdolności
magazynowania gazu ziemnego lub wodoru muszą być uzasadnione ograniczeniami technicznymi i umożliwiać
mniejszym użytkownikom instalacji magazynowania uzyskanie dostępu do usług magazynowania.

7. Ust. 1–6 pozostają bez uszczerbku dla możliwości podejmowania przez państwa członkowskie proporcjonalnych
środków w celu tymczasowego ograniczenia dostaw LNG z Federacji Rosyjskiej i Białorusi, z możliwością ich przedłużenia
w uzasadnionych przypadkach, poprzez ograniczenie składania ofert z góry lub dostarczania zdolności instalacji LNG
przez dowolnego pojedynczego użytkownika sieci w przypadku dostaw z Federacji Rosyjskiej lub Białorusi, w przypadku
gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów tych państw członkowskich i Unii w zakresie bezpieczeństwa oraz pod
warunkiem, że środki te:

PL Dz.U. L z 15.7.2024

a) nie zakłócają nadmiernie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu ziemnego ani transgranicznych
przepływów gazu ziemnego między państwami członkowskimi, ani nie zagrażają bezpieczeństwu dostaw do Unii lub
państwa członkowskiego;

b) są zgodne z zasadą solidarności energetycznej;

c) są podejmowane zgodnie z prawami i zobowiązaniami Unii i państw członkowskich wobec państw trzecich.

Biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa dostaw w Unii, środki podejmowane przez państwa członkowskie
zgodnie z akapitem pierwszym mogą służyć dywersyfikacji dostaw LNG z myślą o stopniowym eliminowaniu zależności
od rosyjskiego gazu ziemnego, w przypadku gdy można wykazać, że środki takie są niezbędne do ochrony podstawowych
interesów bezpieczeństwa państw członkowskich i Unii.

Przed podjęciem decyzji dotyczącej środka, o którym mowa w akapicie pierwszym, zainteresowane państwo członkowskie
konsultuje się z Komisją oraz – o ile środek ten może mieć na nie wpływ – z innymi państwami członkowskimi,
Umawiającymi się Stronami Wspólnoty Energetycznej, państwami trzecimi będącymi Umawiającymi się Stronami
Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii
Północnej. Zainteresowane państwo członkowskie w jak największym stopniu uwzględnia sytuację w tych państwach
członkowskich i państwach trzecich oraz wszelkie obawy zastrzeżenia w tym względzie przez te państwa członkowskie,
państwa trzecie lub Komisję.

#### Artykuł 9
Ocena zapotrzebowania rynku gazu odnawialnego i gazu niskoemisyjnego przez operatorów systemu LNG
i operatorów systemu magazynowania gazu ziemnego

Co najmniej raz na dwa lata operatorzy systemu LNG i operatorzy systemu magazynowania gazu ziemnego oceniają
zapotrzebowanie rynku na nowe inwestycje umożliwiające wykorzystanie w instalacjach gazu odnawialnego i gazu
niskoemisyjnego, w tym związków wodoru, takich jak ciekły amoniak i ciekłe organiczne nośniki wodoru. Operatorzy ci
informują odpowiednie organy regulacyjne o wynikach oceny zapotrzebowania rynku. Planując nowe inwestycje,
operatorzy systemów LNG i operatorzy systemów magazynowania gazu ziemnego oceniają zapotrzebowanie rynku
z myślą o ułatwieniu wykorzystania gazu odnawialnego i gazu niskoemisyjnego w ich instalacjach oraz uwzględniają
bezpieczeństwo dostaw. Operatorzy systemu LNG i operatorzy systemu magazynowania gazu ziemnego podają do
wiadomości publicznej wszelkie plany dotyczące nowych inwestycji umożliwiających wykorzystanie gazu odnawialnego
i gazu niskoemisyjnego w ich instalacjach.

#### Artykuł 10
Zasady mechanizmów alokacji zdolności oraz procedury zarządzania ograniczeniami dotyczące operatorów
systemów przesyłowych

1. Uczestnikom rynku udostępnia się maksymalną zdolność we wszystkich odpowiednich punktach, o których mowa
w art. 33 ust. 3, biorąc pod uwagę integralność systemu i efektywną eksploatację sieci.

2. Operator systemu przesyłowego wdraża i podaje do wiadomości publicznej niedyskryminacyjne i przejrzyste
mechanizmy alokacji zdolności, które:

a) zapewniają właściwe sygnały ekonomiczne dla efektywnego i maksymalnego wykorzystania zdolności technicznej,
ułatwiają inwestycje w nową infrastrukturę i w alternatywne rozwiązania po stronie zapotrzebowania niewymagające
inwestycji w nową infrastrukturę oraz ułatwiają transgraniczną wymianę gazu ziemnego;

b) są kompatybilne z mechanizmami rynkowymi, w tym z mechanizmami rynków umów natychmiastowych i węzłów
wymiany handlowej, zachowując jednocześnie elastyczność i możliwość dostosowywania się do zmieniających się
uwarunkowań rynkowych; oraz

c) są kompatybilne z systemami dostępu do sieci państw członkowskich.

3. Operator systemu przesyłowego wdraża i podaje do wiadomości publicznej niedyskryminacyjne i przejrzyste
procedury zarządzania ograniczeniami, które ułatwiają transgraniczną wymianę gazu ziemnego bez dyskryminacji oraz
oparte są na następujących zasadach:

a) w przypadku ograniczeń kontraktowych operator systemu przesyłowego oferuje niewykorzystaną zdolność na rynku
pierwotnym z co najmniej jednodniowym wyprzedzeniem, jako zdolność przerywaną; oraz

Dz.U. L z 15.7.2024 PL
b) użytkownicy sieci mogą odsprzedać lub poddzierżawić swoją niewykorzystaną zakontraktowaną zdolność na rynku
wtórnym.

W odniesieniu do akapitu pierwszego lit. a) państwo członkowskie może wymagać, aby użytkownicy sieci powiadamiali lub
informowali o tym operatora systemu przesyłowego.

4. Operatorzy systemów przesyłowych regularnie oceniają zapotrzebowanie rynku na nowe inwestycje, biorąc pod
uwagę wspólny scenariusz opracowany na potrzeby dziesięcioletniego planu rozwoju sieci zgodnie z art. 55 dyrektywy
(UE) 2024/1788, a także bezpieczeństwo dostaw.

#### Artykuł 11
Zasady dotyczące mechanizmów alokacji zdolności oraz procedur zarządzania ograniczeniami dotyczące
instalacji magazynowania gazu ziemnego, terminali wodorowych, instalacji magazynowania wodoru oraz
instalacji LNG

1. Uczestnikom rynku udostępnia się maksymalną zdolność instalacji magazynowania gazu ziemnego, instalacji LNG,
instalacji magazynowania wodoru lub terminali wodorowych, biorąc pod uwagę integralność systemu i jego eksploatację.

2. Operatorzy systemu LNG, operatorzy instalacji magazynowania wodoru, operatorzy terminali wodorowych oraz
operatorzy systemu magazynowania gazu ziemnego wdrażają i podają do wiadomości publicznej niedyskryminacyjne
i przejrzyste mechanizmy alokacji zdolności, które:

a) zapewniają właściwe sygnały ekonomiczne dla efektywnego i maksymalnego wykorzystania zdolności oraz ułatwiają
inwestycje w nową infrastrukturę;

b) są kompatybilne z mechanizmami rynkowymi, w tym z mechanizmami rynków umów natychmiastowych i węzłów
wymiany handlowej, zachowując jednocześnie elastyczność i możliwość dostosowywania się do zmieniających się
uwarunkowań rynkowych; oraz

c) są kompatybilne z przyłączonymi systemami dostępu do sieci.

3. Umowy dotyczące terminali LNG, terminali wodorowych, instalacji magazynowania wodoru oraz instalacji
magazynowania gazu ziemnego obejmują środki przeciwdziałające akumulacji rezerw zdolności poprzez uwzględnienie
następujących zasad, które należy stosować w przypadku ograniczeń kontraktowych:

a) operator systemu niezwłocznie oferuje niewykorzystaną zdolność na rynku pierwotnym, a w przypadku instalacji
magazynowania gazu ziemnego oferuje taką zdolność co najmniej z jednodniowym wyprzedzeniem jako zdolność
przerywaną;

b) użytkownicy mogą odsprzedać swoją zakontraktowaną zdolność na rynku wtórnym;

c) do dnia 5 lutego 2026 r. operatorzy systemów LNG, operatorzy terminali wodorowych, operatorzy instalacji
magazynowania wodoru i operatorzy systemów magazynowania gazu ziemnego, indywidualnie lub wspólnie z innymi
takimi operatorami, zapewniają dostępność przejrzystej i niedyskryminacyjnej platformy rezerwacyjnej dla
użytkowników instalacji LNG, terminali wodorowych, instalacji magazynowania wodoru i instalacji magazynowania
gazu ziemnego, aby umożliwić takim użytkownikom odsprzedaż ich zakontraktowanej zdolności na rynku wtórnym
zgodnie z lit. b).

#### Artykuł 12
Handel prawami do zdolności

Każdy operator systemu przesyłowego, operator systemu magazynowania gazu ziemnego, operator systemu LNG, operator
sieci przesyłowej wodorowej, operator terminalu wodorowego i operator instalacji magazynowania wodoru podejmuje
rozsądne kroki w celu umożliwienia i ułatwienia swobodnego handlu prawami do zdolności w sposób przejrzysty
i niedyskryminacyjny. Każdy taki operator opracowuje zharmonizowane umowy i procedury przesyłowe oraz umowy
dotyczące instalacji LNG, terminali wodorowych, instalacji magazynowania gazu ziemnego i instalacji magazynowania
wodoru obowiązujące na rynku pierwotnym, aby ułatwić handel prawami do zdolności na rynku wtórnym, oraz uznaje
przeniesienie pierwotnych praw do zdolności, w przypadku gdy zostanie o nim powiadomiony przez użytkowników
systemu.

Organy regulacyjne powiadamia się o zharmonizowanych umowach i procedurach.

PL Dz.U. L z 15.7.2024

#### Artykuł 13
Zasady bilansowania i opłaty za niezbilansowanie

1. Zasady bilansowania muszą być opracowywane w sposób sprawiedliwy, niedyskryminacyjny i przejrzysty oraz
opierać się na obiektywnych kryteriach. Zasady bilansowania muszą odzwierciedlać prawdziwe potrzeby systemu oraz uwz­
ględniać środki, którymi dysponuje operator systemu przesyłowego. Zasady bilansowania muszą mieć charakter rynkowy.

2. Aby umożliwić użytkownikom sieci podejmowanie środków zaradczych w odpowiednim czasie, operator systemu
przesyłowego przekazuje wystarczające, terminowe i wiarygodne, pobierane on-line informacje dotyczące statusu
bilansowego użytkowników sieci.

Przekazywane informacje muszą odzwierciedlać poziom informacji, którymi dysponuje operator systemu przesyłowego,
oraz okres rozliczeniowy, za który naliczane są opłaty za niezbilansowanie.

Za przekazywanie informacji na podstawie niniejszego ustępu nie pobiera się opłat.

3. Opłaty za niezbilansowanie muszą odzwierciedlać w miarę możliwości koszty, zapewniając jednocześnie
odpowiednie zachęty dla użytkowników sieci do bilansowania ilości gazu ziemnego wprowadzanego przez nich do sieci
i odbieranego z niej. Nie mogą one być wykorzystywane jako subsydiowanie skrośne między użytkownikami sieci ani
utrudniać wejścia na rynek nowym podmiotom.

Organy regulacyjne lub, w stosownych przypadkach, operator systemu przesyłowego podają do wiadomości publicznej
wszelkie metodyki kalkulacji opłat za niezbilansowanie, a także wartości końcowe.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby w celu ułatwienia handlu gazem ziemnym w wirtualnym punkcie
obrotu operatorzy systemów przesyłowych starali się zharmonizować systemy bilansowania oraz minimalizować struktury
i poziomy opłat za bilansowanie.

#### Artykuł 14
Certyfikacja operatorów systemu przesyłowego i operatorów sieci przesyłowej wodorowej

1. Komisja bada wszelkie zgłoszenia decyzji w sprawie certyfikacji operatora systemu przesyłowego lub operatora sieci
przesyłowej wodorowej zgodnie z art. 71 ust. 6 dyrektywy (UE) 2024/1788, niezwłocznie po ich otrzymaniu. W terminie
50 dni roboczych od dnia otrzymania zgłoszenia Komisja wydaje odpowiedniemu organowi regulacyjnemu swoją opinię
w odniesieniu do zgodności z art. 71 ust. 2 lub art. 72, a także – stosownie do przypadku – z art. 60 dyrektywy
(UE) 2024/1788 w odniesieniu do operatorów systemu przesyłowego lub art. 68 tej dyrektywy w odniesieniu do
operatorów sieci przesyłowej wodorowej.

Przygotowując swoją opinię, o której mowa w akapicie pierwszym, Komisja może zwrócić się do ACER o wydanie opinii
w sprawie decyzji organu regulacyjnego. W takim przypadku termin 50 dni roboczych, o którym mowa w akapicie
pierwszym, przedłuża się o kolejne 50 dni roboczych.

Jeżeli Komisja nie wyda opinii w terminach, o których mowa w pierwszym i drugim akapicie, uznaje się, że Komisja nie ma
zastrzeżeń do decyzji organu regulacyjnego.

2. W terminie 50 dni roboczych od otrzymania opinii zgodnie z ust. 1 Komisji organ regulacyjny przyjmuje swoją
ostateczną decyzję w sprawie certyfikacji operatora systemu przesyłowego lub operatora sieci przesyłowej wodorowej,
uwzględniając w najwyższym stopniu tę opinię. Decyzję organu regulacyjnego publikuje się wraz z opinią Komisji.

3. Organy regulacyjne lub Komisja mogą w każdej chwili w czasie trwania procedury zwrócić się do operatorów
systemu przesyłowego, operatorów sieci przesyłowej wodorowej lub przedsiębiorstw prowadzących jakąkolwiek
działalność w zakresie produkcji lub dostaw o dostarczenie wszelkich informacji istotnych z punktu widzenia wypełniania
ich zadań zgodnie z niniejszym artykułem.

4. Organy regulacyjne oraz Komisja zachowują poufność informacji handlowych podlegających szczególnej ochronie.

5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 80 w celu uzupełnienia niniejszego
rozporządzenia poprzez ustanowienie wytycznych określających w sposób szczegółowy procedurę, której należy
przestrzegać w ramach stosowania ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

6. W przypadku gdy Komisja otrzymała zgłoszenie w sprawie certyfikacji operatora systemu przesyłowego zgodnie
z art. 60 ust. 9 dyrektywy (UE) 2024/1788, podejmuje decyzję w sprawie certyfikacji. Organ regulacyjny stosuje się
do decyzji Komisji.

Dz.U. L z 15.7.2024 PL
#### Artykuł 15
Certyfikacja operatorów systemu magazynowania gazu ziemnego

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy operator systemu magazynowania gazu ziemnego, w tym każdy
operator systemu magazynowania gazu ziemnego kontrolowany przez operatora systemu przesyłowego, był
certyfikowany, zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule, przez krajowy organ regulacyjny albo przez
właściwy organ wyznaczony przez zainteresowane państwo członkowskie zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia
(UE) 2017/1938 (w obu przypadkach zwany dalej „instytucją certyfikującą”).

Niniejszy artykuł ma również zastosowanie do operatorów systemu magazynowania gazu ziemnego kontrolowanych przez
operatorów systemów przesyłowych, którzy są certyfikowani zgodnie z dyrektywą 2009/73/WE lub dyrektywą
(UE) 2024/1788.

2. Do dnia 1 lutego 2023 r. lub w terminie 150 dni roboczych od dnia otrzymania powiadomienia zgodnie z ust. 9
instytucja certyfikująca wydaje projekt decyzji w sprawie certyfikacji w odniesieniu do operatorów systemu
magazynowania gazu ziemnego eksploatujących podziemne magazyny gazu ziemnego o pojemności powyżej 3,5 TWh,
w przypadku gdy – niezależnie od liczby operatorów systemu magazynowania gazu ziemnego – wszystkie instalacje
magazynowania gazu ziemnego były napełnione w dniach 31 marca 2021 r. i 31 marca 2022 r. na poziomie wynoszącym
średnio mniej niż 30 % ich maksymalnej pojemności.

W odniesieniu do operatorów systemu magazynowania gazu ziemnego, o których mowa w akapicie pierwszym, instytucja
certyfikująca dokłada wszelkich starań, aby wydać projekt decyzji w sprawie certyfikacji do dnia 1 listopada 2022 r.

W odniesieniu do operatorów systemu magazynowania gazu ziemnego innych niż ci, o których mowa w akapicie
pierwszym, instytucja certyfikująca wydaje projekt decyzji w sprawie certyfikacji do dnia 2 stycznia 2024 r. lub w terminie
18 miesięcy od dnia otrzymania powiadomienia zgodnie z ust. 8 lub 9.

3. Analizując zagrożenie dla bezpieczeństwa dostaw energii w Unii, instytucja certyfikująca bierze pod uwagę wszelkie
zagrożenia dla bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego na poziomie unijnym, krajowym lub regionalnym, a także wszelkie
ograniczanie takich zagrożeń, wynikające między innymi z:

a) własności, dostaw lub innych stosunków handlowych, które mogłyby negatywnie wpłynąć na motywację i zdolność
operatora systemu magazynowania gazu ziemnego do napełnienia podziemnego magazynu gazu ziemnego;

b) praw i zobowiązań Unii wobec państwa trzeciego wynikających z prawa międzynarodowego, w tym również
z jakiejkolwiek umowy zawartej z państwem trzecim lub państwami trzecimi, której stroną jest Unia i która dotyczy
kwestii bezpieczeństwa dostaw energii;

c) praw i zobowiązań danych państw członkowskich wobec państwa trzeciego, wynikających z umów zawartych przez
dane państwa członkowskie z państwem trzecim lub państwami trzecimi, w zakresie, w jakim umowy te są zgodne
z prawem Unii; lub

d) wszelkich innych szczególnych faktów i okoliczności danej sprawy.

4. Jeżeli instytucja certyfikująca uzna, że osoba, która bezpośrednio lub pośrednio kontroluje lub wykonuje jakiekolwiek
prawa względem operatora systemu magazynowania gazu ziemnego, mogłaby zagrozić bezpieczeństwu dostaw energii lub
podstawowym interesom bezpieczeństwa Unii lub któregokolwiek państwa członkowskiego, instytucja certyfikująca
odmawia wydania certyfikacji. Alternatywnie instytucja certyfikująca może wydać decyzję w sprawie certyfikacji
z zastrzeżeniem warunków mających na celu wystarczające ograniczenie zagrożeń, które mogłyby negatywnie wpłynąć
na napełnianie podziemnych magazynów gazu ziemnego, pod warunkiem, że wykonalność warunków można w pełni
zapewnić poprzez skuteczne wdrożenie i monitorowanie. Warunki takie mogą obejmować w szczególności zobowiązanie
właściciela systemu magazynowania lub operatora systemu magazynowania gazu ziemnego do przekazania zarządzania
systemem magazynowania.

5. W przypadku gdy instytucja certyfikująca uzna, że zagrożeń dla bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego nie można
ograniczyć poprzez warunki zgodnie z ust. 4, w tym poprzez zobowiązanie właściciela systemu magazynowania gazu
ziemnego lub operatora systemu magazynowania gazu ziemnego do przekazania zarządzania systemem magazynowania
gazu ziemnego, i w związku z tym odmawia wydania certyfikacji, instytucja certyfikująca:

a) zobowiązuje właściciela systemu magazynowania gazu ziemnego lub operatora systemu magazynowania gazu
ziemnego lub osobę, którą uważa za mogącą zagrozić bezpieczeństwu dostaw energii lub podstawowym interesom
bezpieczeństwa Unii lub któregokolwiek państwa członkowskiego, do zbycia udziałów lub praw, które posiadają
w odniesieniu do własności systemu magazynowania lub własności operatora systemu magazynowania, oraz do
określenia terminu takiego zbycia;

b) zarządza, w stosownych przypadkach, środki tymczasowe w celu zapewnienia, aby taka osoba nie była w stanie
sprawować kontroli ani wykonywać praw względem tego właściciela systemu magazynowania gazu ziemnego lub
operatora systemu magazynowania gazu ziemnego do czasu zbycia udziałów lub praw; oraz

PL Dz.U. L z 15.7.2024

c) zapewnia odpowiednie środki wyrównawcze zgodnie z prawem krajowym.

6. Instytucja certyfikująca niezwłocznie powiadamia Komisję o swoim projekcie decyzji w sprawie certyfikacji,
przekazując jednocześnie wszystkie odpowiednie informacje.

Komisja wydaje opinię dotyczącą projektu decyzji w sprawie certyfikacji instytucji certyfikującej w terminie 25 dni
roboczych od takiego powiadomienia. Instytucja certyfikująca w jak największym stopniu uwzględnia opinię Komisji.

7. Instytucja certyfikująca wydaje decyzję w sprawie certyfikacji w terminie 25 dni roboczych od otrzymania opinii
Komisji.

8. Przed uruchomieniem nowo wybudowanego podziemnego magazynu gazu ziemnego operator systemu
magazynowania gazu ziemnego musi uzyskać certyfikację zgodnie z ust. 1–7. Operator systemu magazynowania gazu
ziemnego powiadamia instytucję certyfikującą o swoim zamiarze uruchomienia instalacji magazynowania gazu ziemnego.

9. Operatorzy systemu magazynowania gazu ziemnego powiadamiają odpowiednią instytucję certyfikującą o każdej
planowanej transakcji, która wymagałyby ponownej oceny ich zgodności z wymogami certyfikacyjnymi określonymi
w ust. 1–4.

10. Instytucje certyfikujące stale monitorują operatorów systemu magazynowania gazu ziemnego w odniesieniu do
zgodności z wymogami certyfikacyjnymi określonymi w ust. 1–4. Instytucje certyfikujące ponownie wszczynają procedurę
certyfikacji w celu ponownej oceny takiej zgodności w którejkolwiek z poniższych sytuacji:

a) po otrzymaniu powiadomienia od operatora systemu magazynowania gazu ziemnego zgodnie z ust. 8 lub 9;

b) z własnej inicjatywy, w przypadku gdy posiadają wiedzę, że planowana zmiana praw lub wpływu w odniesieniu do
operatora systemu magazynowania gazu ziemnego mogłaby prowadzić do niezgodności z wymogami ust. 1, 2 i 3;

c) na podstawie uzasadnionego wniosku Komisji.

11. Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia nieprzerwanego funkcjonowania
podziemnych magazynów gazu ziemnego na swoich terytoriach. Eksploatacja tych podziemnych magazynów gazu
ziemnego może zostać zakończona wyłącznie w przypadku, gdy nie są spełnione wymogi techniczne i wymogi w zakresie
bezpieczeństwa lub w przypadku gdy instytucja certyfikująca uznaje, po przeprowadzeniu oceny oraz po uwzględnieniu
opinii europejskiej sieci operatorów systemów przesyłowych gazu (zwanej dalej „ENTSO gazu”), że takie zakończenie
eksploatacji nie osłabiłoby bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego na poziomie unijnym lub krajowym.

W stosownych przypadkach podejmuje się odpowiednie środki wyrównawcze, jeżeli zakończenie eksploatacji nie jest
dozwolone.

12. Komisja może wydać wskazówki dotyczące stosowania niniejszego artykułu.

13. Niniejszego artykułu nie stosuje się do części instalacji LNG, które są wykorzystywane do magazynowania.

#### Artykuł 16
Współpraca między operatorami systemów przesyłowych

1. Operatorzy systemów przesyłowych współpracują z innymi operatorami systemów przesyłowych i infrastruktury
przy koordynowaniu konserwacji i remontów swoich sieci w celu zminimalizowania wszelkich zakłóceń usług
przesyłowych świadczonych na rzecz użytkowników sieci i operatorów systemów przesyłowych na innych obszarach.

2. Operatorzy systemów przesyłowych współpracują między sobą, a także z innymi operatorami infrastruktury w celu
maksymalizacji zdolności technicznej w ramach systemu wejścia-wyjścia oraz zminimalizowania zużycia energii do obsługi
systemu gazu ziemnego w możliwym zakresie.

Dz.U. L z 15.7.2024 PL